Τετάρτη Συμφωνία

Η κοιλάδα των πεταλούδων

Τον Αύγουστο του 2008 είχα πάει με την οικογένειά μου για διακοπές στη
Ρόδο. Εκεί επισκέφτηκα την κοιλάδα των Πεταλούδων που βρίσκεται 16
περίπου χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Η κοιλάδα αυτή έχει μήκος 6
χιλιόμετρα και είναι γεμάτη με ρυάκια, πεύκα, πλατάνια και λουλούδια.
Αυτό όμως που κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση από όλα είναι οι χιλιάδες
πεταλούδες που υπάρχουν εκεί ! Κάνοντας μια πολύ όμορφη διαδρομή ανάμεσα
σε γεφυράκια και μικρές λίμνες τις έβλεπα να πετούν πολλές μαζί και να
κάθονται στους κορμούς των δέντρων. Ήταν όλες ακριβώς ίδιες μεταξύ τους,
μικρές και με πορτοκαλί χρώμα. Όπως διάβασα οι επιστήμονες τις ονομάζουν
Panaxia Quandripunctaria. Στην κορυφή της κοιλάδας υπάρχει και ένα
μοναστήρι, ενώ στην απέναντι πλευρά υπάρχει ένα μουσείο φυσικής ιστορίας
με βαλσαμωμένα ζώα. Δείτε μερικές φωτογραφίες που τράβηξα.

Από Ιωσήφ Α.

Read User's Comments0

Μιχαήλ Άγγελος

9:17 μ.μ. | Ετικέτες Διάσημα πρόσωπα, Ζωγραφική

Ο Μιχαήλ Άγγελος γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1475, στο Καπρέζε της Ιταλίας, μια κωμόπολη 60 χλμ μακριά από τη Φλωρεντία και που σήμερα, προς τιμή του λέγεται, Καπρέζε Μικελάντζελο. Υπήρξε γιος του Λουντοβίκο ντι Μπουοναρότι ντι Σιμόνι και της Φραντσέσκα ντι Νέρι ντελ Μινιάτο ντι Σιένα. Η οικογένεια Μπουοναρότι είχε καταγωγή από παλαιά φλορεντική οικογένεια και μέλη της είχαν στο παρελθόν καταλάβει σημαντικά αξιώματα. Η οικονομική ευημερία της φαίνεται πως ανατράπηκε στα μέσα του 15ου αιώνα. Το 1474, ο πατέρας του διορίστηκε ως τοποτηρητής (podestà) στην πόλη Κιούζι και αργότερα στο Καπρέζε. Ο Μιχαήλ Άγγελος είχε άλλα τέσσερα αδέρφια ενώ κατά την γέννα του τελευταίου, το 1481, η μητέρα του πέθανε. Αργότερα, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην πόλη Σετινιάνο, κοντά στη Φλωρεντία, όπου ο Λουντοβίκο εμπιστεύτηκε την ανατροφή του Μιχαήλ σε μία παραμάνα.

Παρά την εμφανή κλίση του στη ζωγραφική και κατόπιν επιθυμίας του πατέρα του, σπούδασε αρχικά υπό την καθοδήγηση του ουμανιστή Φραντσέσκο ντ' Ουρμπίνο, αλλά το 1487 ξεκίνησε ως μαθητευόμενος στο εργαστήριο ζωγραφικής του Ντομένικο Γκιρλαντάγιο. Εκεί ήρθε σε επαφή με την τεχνική της νωπογραφίας και εξασκήθηκε στο σχέδιο. Θεωρείται πιθανό πως ο Μιχαήλ Άγγελος παρέμεινε στο εργαστήριο του Γκιρλαντάγιο στην διάρκεια τριών ετών μαθητείας, σύμφωνα με σχετική σύμβαση που είχε υπογράψει ο πατέρας του το 1488, ωστόσο υπήρξε σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτος. Επισκεπτόμενος τον Κήπο των Μεδίκων, όπου διατηρείτο σημαντική συλλογή από αρχαία γλυπτά υπό την εποπτεία του γλύπτη Μπρετόλντο ντι Τζοβάνι, διδάχθηκε την τέχνη τηςγλυπτικής ενώ παράλληλα γνώρισε τον Λορέντσο των Μεδίκων, επιφανή άρχοντα της Φλωρεντίας, ο οποίος τον εισήγαγε στην αυλή του. Εκπαιδεύτηκε δίπλα στους γιους του Λορέντσο, ενώ συνδέθηκε με τον Μαρσίλο Φιτσίνο και τον ποιητή Άντζελο Πολιτσιάνο καθώς και τις ιδέες του νεοπλατωνισμού. Σε αυτή την περίοδο, ο Μιχαήλ Άγγελος ολοκλήρωσε δύο μαρμάρινα ανάγλυφα, την Παναγία της Σκάλας (1490-1492) και την Μάχη των Κενταύρων (1491-1492), έργο κατά παραγγελία του Λορέντσο και βασισμένο σε ένα θέμα που πρότεινε ο Πολιτσιάνο.

Πηγή:Βικιπαίδεια

Από Γιώργο Σ.

Read User's Comments0

Πάμπλο Πικάσο

9:13 μ.μ. | Ετικέτες Διάσημα πρόσωπα, Ζωγραφική

Το πλήρες όνομά του ήταν Pablo (ή El Pablito) Ruiz Picasso. Ο πατέρας του ονομαζόταν José Ruiz y Blasco και ήταν επίσης ζωγράφος ενώ μητέρα του ήταν η María Picasso y López. Τα πρώτα έργα του τα υπέγραφε ως Ruiz Blasco αλλά από το 1901 άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα της μητέρας του.

Γεννήθηκε στη Μάλαγα της Ισπανίας όπου πέρασε και τα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής του. Τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής, τα έλαβε από τον πατέρα του, ο οποίος δίδασκε σε διάφορες ακαδημαϊκές σχολές. Ο ίδιος ο Πικάσο ξεκίνησε να ζωγραφίζει σε πολύ μικρή ηλικία και έδειξε από νωρίς δείγματα του ταλέντου του. Το 1892 η οικογένειά του μετακόμισε στην Λα Κορούνια όπου έζησε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, σπουδάζοντας στην τοπική σχολή καλών τεχνών. Το 1895, ο πατέρας του έγινε καθηγητής στην ακαδημία καλών τεχνών La Lonja της Βαρκελώνης, όπου σπούδασε και ο Πάμπλο Πικάσο περνώντας επιτυχώς τις εισαγωγικές εξετάσεις. Αργότερα, με την οικονομική βοήθεια του θείου του, του δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσει ανώτερες σπουδές στην Βασιλική Ακαδημία Σαν Φερνάντο τηςΜαδρίτης, ωστόσο τις εγκατέλειψε στη διάρκεια του πρώτου έτους.

Επέστρεψε στη Βαρκελώνη το 1899, όπου συναναστράφηκε με την καλλιτεχνική πρωτοπορία της εποχής του, γεγονός που είχε σημαντική επίδραση στο έργο του. Την ίδια περίοδο, εγκατέλειψε τον κλασικισμό και άρχισε να πειραματίζεται με νέες τεχνοτροπίες. Το 1900, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και συγκεκριμένα στη Μονμάρτρη, που αποτελούσε σημαντικό κέντρο της καλλιτεχνικής ζωής.

Έργο

Λόγω της ποικιλομορφίας αλλά και της χρονικής έκτασης που παρουσιάζει το έργο του Πικάσο, χωρίζεται συνήθως σε διαφορετικές περιόδους. Ο κυριότερες από αυτές είναι:

Μπλε ή Γαλάζια περίοδος (1901-1904): οι πίνακες του Πικάσο, αυτής της περιόδου, χαρακτηρίζονται από το μπλε χρώμα ή αποχρώσεις του και συμβολίζουν μία συναισθηματικά φορτισμένη περίοδο της ζωής του. Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του ανήκουν σε αυτή, απεικονίζοντας ακροβάτες, αρλεκίνους, πόρνες, επαίτες και καλλιτέχνες. Η μπλε περίοδος περιλαμβάνει πίνακες που ολοκληρώθηκαν κυρίως στο Παρίσι αλλά είναι περισσότερο επηρεασμένοι από την ισπανική ζωγραφική.

Ροζ ή Ρόδινη περίοδος (1905-1907): Στους πίνακες αυτής της περιόδου, κυριαρχούν τα κεραμικά χρώματα και οι γήινοι τόνοι, ενώ συχνά χαρακτηρίζονται ως περισσότερο λυρικοί και εύθυμοι. Θεωρείται η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο επηρεάστηκε περισσότερο από την γαλλική ζωγραφική.

Αναλυτικός κυβισμός (1907-1912): είναι η τεχνοτροπία που ανέπτυξε ο ίδιος ο Πικάσο μαζί με τον Μπρακ και ένας από τους δύο βασικούς τομείς του ρεύματος του κυβισμού.

Συνθετικός κυβισμός (1912-1915): η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο και ο Μπρακ εξέλιξαν την κυβιστική οπτική, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολάζ.

Οι επόμενες περίοδοι στο έργο του Πικάσο περιλαμβάνουν μια στροφή του σε περισσότερο κλασικές μορφές και ένα μεσογειακό πνεύμα (1916-1924), την αλληλεπίδρασή του με το υπερρεαλιστικό κίνημα στα μέσα της δεκαετίας του 1920, την ενασχόλησή του με την γλυπτική (από τα τέλη της δεκαετίας του '20) καθώς και το έργο που πραγματοποίησε μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο.

Αν και ο Πικάσσο ήταν πρώτα απ' όλα ζωγράφος (στην πραγματικότητα θεωρούσε ότι ένας καλλιτέχνης οφείλει να ζωγραφίζει για να μπορεί να θεωρηθεί αληθινός καλλιτέχνης), εργάστηκε επίσης με μικρά κεραμικά και χάλκινα γλυπτά, ενώ έγραψε ακόμη και ποιήματα. Ο ίδιος αυτοπροσδιοριζόταν και ως ποιητής λέγοντας "Je suis aussi un poète", δηλαδή "είμαι κι εγώ ένας ποιητής". Θεωρείται πως μέσα από τα ποιήματά του, ο Πικάσο εξέφρασε πιο έντονα την σχέση του με τον υπερρεαλισμό. Ξεκίνησε τη συγγραφή τους το 1934 και συλλογές αυτών δημοσιεύτηκαν αργότερα στα περιοδικά Cahiers d' Art (Τετράδια τέχνης) και La Caceta de Arte.

Το διασημότερο ίσως έργο του Πικάσο είναι η Γκερνίκα (ή Γκουέρνικα, με λατινική απόδοση στα ελληνικά), η απεικόνιση του Γερμανικού βομβαρδισμού της πόλης της Ισπανίας Γκερνίκα. Αυτός ο μεγάλος καμβάς περιγράφει την απανθρωπιά, την βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Η διαδικασία της ζωγραφικής του πίνακα συλλήφθηκε σε μια σειρά φωτογραφιών από τη διασημότερη ερωμένη του Πικάσσο, την Dora Maar, μια διακεκριμένη καλλιτέχνιδα. Η Γκερνίκα έμεινε κρεμασμένη στοΜουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης για πολλά χρόνια και ο Πικάσσο είχε δηλώσει πως δε θα επέστρεφε στην Ισπανία προτού αποκατασταθεί πλήρως ηδημοκρατία. Το 1981 η Γκερνίκα επιστράφηκε στην Ισπανία και εκτέθηκε αρχικά στο Casón del Buen Retiro και κατόπιν στο Μουσείο ντελ Πράδο. Το 1992 ο πίνακας μεταφέρθηκε στην οριστική του θέση στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία στη Μαδρίτη, του οποίου έγινε το διασημότερο και σπουδαιότερο έκθεμα.

Ο Πικάσσο ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος ως ζωγράφος και ως σχεδιαστής, ακόμη και για τα δεδομένα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών του κόσμου. Εργάστηκε εξίσου με ελαιογραφίες, υδατογραφίες, παστέλ, κάρβουνο, μολύβι και μελάνι. Απέδωσε σύνθετες σκηνές ως απλές γεωμετρικές μορφές στα έργα του Κυβισμού, αλλά δημιούργησε επίσης και μεγαλοπρεπή ρεαλιστικά πορτραίτα. Τα σκίτσα του με μελάνι και μολύβι φίλων του από την εποχή του Κυβισμού και κατόπιν, εκτιμούνται για την υποτιμημένη οικειότητά τους, και είναι παραδείγματα των δεξιοτήτων του. Ο Πικάσσο κινήθηκε με ευκολία στις τέχνες παρά την περιορισμένη ακαδημαϊκή του κατάρτιση (παρακολούθησε μόνο ένα έτος στη βασιλική ακαδημία της Μαδρίτης). Τα ταλέντα του αυξήθηκαν από μια αυστηρή αίσθηση καθήκοντος στην εργασία του, που κράτησε μέχρι τα τελευταία έτη της μακρόχρονης ζωής του. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών το 1973.

Πηγή:Βικιπαίδεια

Από Παναγιώτη Β.

Read User's Comments0

Ευγένιος Ντελακρουά

9:04 μ.μ. | Ετικέτες Διάσημα πρόσωπα, Ζωγραφική

Γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1798 στο Σαρεντόν-Σαιν-Μορίς (Charenton-Saint Maurice) κοντά στο Παρίσι και ήταν το τέταρτο παιδί του Σαρλ Ντελακρουά, υπουργού Εξωτερικών του Διευθυντηρίου αν και εικάζεται ότι ο πραγματικός του πατέρας ήταν ο Ταλλεϋράνδος, διάσημος διπλωμάτης στον οποίο ο Ευγένιος έμοιαζε στην εμφάνιση και το χαρακτήρα. Ο Σαρλ Ντελακρουά πέθανε το 1805 και η μητέρα του το 1814 αφήνοντάς τον Ευγένιο ορφανό στην ηλικία των 16. Το 1815 μαθήτευσε κοντά στον ζωγράφο Πιέρ-Ναρκίς Γκερέν (Pierre-Narcisse Guérin) και το 1816 μπήκε στην Σχολή Καλών Τεχνών. Το 1822 παρουσίασε στο Σαλόνι Παρισιού τον πίνακά του «Η βάρκα του Δάντη». Το 1824 παρουσίασε τη «Σφαγή στη Χίο», εμπνευσμένος από το πραγματικό γεγονός της Ελληνικής επανάστασης, και ο πίνακας αγοράστηκε από την Γαλλική κυβέρνηση για 6000 φράγκα.

Μεταξύ 1827 και 1832 παρουσίασε πολλά μεγάλα έργα με ιστορικά θέματα. Το 1827 παρουσίασε στο Σαλόνι τον «Θάνατο του Σαρδανάπαλου» εμπνευσμένο από την ποίηση του Λόρδου Μπάυρον. Εντυπωσίασε και πάλι το κοινό με το σημαντικότερο και τελευταίο ρομαντικό έργο του, το «Η Ελευθερία οδηγεί το λαό», εμπνευσμένο από την Γαλλική επανάσταση του 1830. Ο πίνακας αγοράστηκε και αυτός από την Γαλλική κυβέρνηση αλλά χάρη στην αντίδραση κάποιων αξιωματούχων που θεωρούσαν την προώθηση της ιδέας της ελευθερίας ανατρεπτική, αποσύρθηκε από την κοινή θέα. Παρόλα αυτά ο Ντελακρουά πήρε αρκετές εργολαβίες για τοιχογραφίες σε δημόσια κτίρια.

   Το 1832 ταξίδεψε για 6 μήνες στο Μαρόκο όπου ο αρχαίος και εξωτικός πολιτισμός των αράβων τον ενέπνευσε εκ νέου στην δημιουργία έργων όπως «Οι Φανατικοί της Τανγκέρης» (1837-1838), «Ο Σουλτάνος του Μαρόκου και η Ακολουθία του» (1845), «Κυνήγι Λιονταριών» (1854), «Άραβας Σελώνοντας το Άλογό του» (1855). Οι «Γυναίκες του Αλγερίου» έκαναν μεγάλη επιτυχία στο Σαλόνι του 1834. Το 1833 ζωγράφισε τις τοιχογραφίες στο βασιλικό δωμάτιο του παλατιού των Βουρβώνων, και συνέχισε με διάφορα έργα για το Λούβρο και το Ιστορικό Μουσείο στις Βερσαλλίες, μέχρι το 1861. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1848, ο Ναπολέων Γ' επέτρεψε την δημόσια εμφάνιση του έργου «Η Ελευθερία οδηγεί το λαό», το οποίο σήμερα εκθέτεται στο μουσείο του Λούβρου.
   Άλλα έργα του είναι «Το Ναυάγιο του Δον Χουάν», «Η Μήδεια πριν σκοτώσει τα παιδιά της», «Η είσοδος των Σταυροφόρων στην Κωνσταντινούπολη» και ένα πορτρέτο του συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν. Έργα του εμπνευσμένα από την Ελληνική επανάσταση είναι «Η Σφαγή στη Χίο», «Έφιππος Έλληνας Αγωνιστής», «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» και «Η Μάχη του Γκιαούρη με τον Πασά».
   Το 1855 εξέθεσε 48 πίνακες στην Διεθνή Έκθεση Παρισιού και έγινε δεκτός στην Ακαδημία μετά από την όγδοη αίτησή του. Κάνοντας τοιχογραφίες πολλές ώρες όρθιος επάνω σε σκαλωσιές μισοτελειωμένων κτιρίων, αρρώστησε και αποσύρθηκε. Πέθανε στις 13 Αυγούστου 1863 στο Παρίσι.

Από Αντώνη Ρ.

Read User's Comments1

Leonardo da Vinci (1452 - 1519)

1:13 μ.μ. | Ετικέτες Διάσημα πρόσωπα, Ζωγραφική

Ο Λεονάρντο δεν ήταν μόνο ένας περίφημος καλλιτέχνης, αλλά και μία οικουμενική αναγεννησιακή ιδιοφυΐα που συνδύαζε στο πρόσωπό του την επιστήμη, την τεχνική και την τέχνη, ξεπερνώντας με το έργο του το χώρο και το χρόνο που έζησε και εργάστηκε. Ανάμεσα στα σχέδια που διασώθηκαν, μερικά αναφέρονται σε μηχανές που επινόησε, αλλά φυσικά δεν κατασκεύασε, όπως ένα άρμα μάχης, ένα αυτοκίνητο, ένα ελικόπτερο κι ένα αλεξίπτωτο. Πέρα από αυτά, ο Λεονάρντο σχεδίασε ιδανικούς κήπους σε πύργους, εκκλησίες, κανάλια υδρεύσεως, οχυρά και δρόμους.

Ήταν γιος συμβολαιογράφου στο Vinci κοντά στη Φλωρεντία. Το 1469 άρχισε η καλλιτεχνική σταδιοδρομία του στο εργαστήριο του Andrea del Verrocchio στη Φλωρεντία, όπου βοήθησε στην ολοκλήρωση του πίνακα «Η βάφτιση του Χριστού» (1472). Μετά από διάφορες τεχνικές και καλλιτεχνικές εργασίες σχεδίασε το 1473 το τοπίο του ποταμού 'Αρνο. Το 1476 κατηγορήθηκε ο Λεονάρντο για ομοφυλοφιλία, αλλά αθωώθηκε. Το 1482 ζήτησε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον πρίγκιπα Lodovico Sforza στο Μιλάνο και έγινε δεκτός. Έτσι μετακόμισε εκεί και ίδρυσε την Accademia Leonardi Vinci. Το 1490 σχεδίασε τον κανόνα του ανθρώπινου σώματος.

Από το 1493 προέρχονται οι μελέτες του Λεονάρντο για τη χύτευση του αγάλματος του αλόγου του Sforza. Από το 1495 μέχρι το 1497 εργάστηκε στη Santa Maria delle Grazie στο φρέσκο για το Μυστικό Δείπνο. Δύο χρόνια μετά ασχολήθηκε με την κατασκευή γεφυρών. Το έτος 1500 επέστρεψε ο μεγάλος καλλιτέχνης και μηχανικός στη Φλωρεντία και ενδιάμεσα επισκεπτόταν τη Ρώμη. Το 1502 διορίστηκε από τον Cesare Borgia ως μηχανικός για πολεμικά θέματα και με αυτή την αφορμή ετοίμασε τις προτάσεις για πολεμικές μηχανές που προαναφέρθηκαν. Ένα έτος μετά άρχισε η εργασία του στο πορτραίτο Lisa del Giocondo που έγινε γνωστό ως Mona Lisa. Στα έτη από το 1506 μέχρι το 1513 εργάστηκε και πάλι στο Μιλάνο σε έργα που του ανέθετε ο Γάλλος διοικητής. Το 1513 επισκέφτηκε με πρόσκληση του πάπα Leo X. τη Ρώμη. Μετά από επισκέψεις στη Γαλλία, εγκαταστάθηκε στον πύργο Cloux στο Amboise, όπου και πέθανε σε ηλικία 67 ετών.

Ο μεγάλος ερευνητής ασχολήθηκε επίσης με τη χρονομέτρηση, σχεδίασε ρολόγια με άμμο και νερό, κατασκεύασε ελατήρια και κοχλίες με άπειρα σπειρώματα κ.ά. Τα καλλιτεχνήματά του χαρακτηρίζονται από άριστη παρατηρητικότητα, ευαισθησία για τις λειτουργίες της φύσης και ψυχολογική αντίληψη. Τα έργα τού Λεονάρτντο επιδιώκουν την κλασική, τυπική ισορροπία και παρουσιάζονται με ένα μαλακό ημίφως. Πολλά από τα γλυπτικά του σχέδια δεν υλοποιήθηκαν ποτέ αλλά εκτελέστηκαν μόνο μερικά προπλάσματα από χυτοσίδηρο.

Με τις εργασίες του στην Ανατομία, Βοτανολογία, Ζωολογία, Γεωλογία, Υδρολογία, Αερολογία, Οπτική και Μηχανική ξεπερνάει ο Ντα Βίντσι την εποχή της Αναγεννήσεως. Συνεδύαζε επιστημονικές, εμπειρικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις και ερευνούσε για να αναγνωρίσει νομοτέλειες και θεμελιώδεις φυσικούς νόμους, προσπαθώντας πάντα να γενικεύσει την ισχύ απλών κανόνων.

Από Παναγιώτη Κ.

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας, ζωγράφος, γλύπτης,
μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός, ανατόμος, γεωμέτρης και επιστήμονας

που έζησε την περίοδο της Αναγέννησης.Θεωρείται αρχετυπική μορφή του

Αναγεννησιακού καλλιτέχνη, Homo Universalis και μια ιδιοφυής

προσωπικότητα. Μεταξύ των πιο διάσημων έργων του βρίσκονται η Μόνα

Λίζα και ο Μυστικός Δείπνος.Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, υπήρξε ακόμα

σημαντικός εφευρέτης και επιστήμονας, με σημαντική συνεισφορά στην

ανατομία, και την αστρονομίία.Ο Λεονάρντο γεννήθηκε στην πόλη

Αντσιάνο, κοντά στο Βίντσι της Ιταλίας στις 15 Απριλίου του έτους 1452

μ.Χ. Το πλήρες όνομα του ήταν "Leonardo di ser Piero da Vinci" αν και

υπέγραφε τα έργα του ως "Leonardo" ή "Io, Leonardo".Ήταν καρπός του

έρωτα του Πιέρο ντα Βίντσι και της Κατερίνας, της οποίας δεν

γνωρίζουμε την πλήρη ταυτότητα. Η μητέρα του, η Κατερίνα, πιθανόν ήταν

ταπεινότερης καταγωγής, μάλλον υπηρέτρια. Μεγάλωσε με τον πατέρα του

στην πόλη της Φλωρεντίας, όπου από μικρός έδειξε πολύ έξυπνος και

μεγάλος καλιτέχνης (στη ζωγραφική).

Από Στέλιο Δ.

Read User's Comments1

ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΦΕΣΟ

1:07 μ.μ. | Ετικέτες Ιστορία, Μνημεία

Ο ναός της Αρτέμιδος βρισκόταν στην Έφεσο της σημερινής Τουρκίας. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι χρειάστηκαν 120 χρόνια για να αποπερατωθεί ενώ είχε αρχικά ξεκινήσει από τον βασιλιά της Λυδίας, Κροίσο. Ο ναός κτίστηκε από μάρμαρο και ασβεστόλιθο, υλικά που μεταφέρθηκαν από γειτονικούς λόφους. Κάπου 120 μαρμάρινοι κίονες υποστήριζαν το κύριο τμήμα του ναού. Κάθε κίονας είχε ύψος 20 μέτρα. Οι τεράστιοι ογκόλιθοι μεταφέρθηκαν εκεί με τροχαλίες και συνδέθηκαν με μεταλλικούς πείρους. Μετά την ολοκλήρωση της οροφής καλλιτέχνες διακόσμησαν το κτίριο με υπέροχες γλυπτές παραστάσεις. Στη μέση του ναού υπήρχε το μαρμάρινο άγαλμα της Άρτεμης. Ο ναός υπήρξε από τους μεγαλύτερους του κλασικού κόσμου, πολύ μεγαλύτερος από τον Παρθενώνα που χτίστηκε αργότερα στην Αθήνα. Η βάση των θεμελίων του είχε μήκος 131 μέτρα και πλάτος 79 μ. Το 356 π.Χ. ο ναός καταστράφηκε από πυρκαγιά. Τη φωτιά την έβαλε κάποιος Ηρόστρατος, που θέλησε με τον τρόπο αυτό να γίνει διάσημος. Κατά σύμπτωση, την ημέρα της καταστροφής του ναού, γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος. Αργότερα, ο Αλέξανδρος επισκέφτηκε την Έφεσο και έδωσε διαταγής να οικοδομηθεί και πάλι ο ναός, στην ίδια θέση. Ο ναός του Αλέξανδρου επέζησε μέχρι τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Με το πέρασμα του χρόνου η λάσπη κατέκλυσε το λιμάνι της Εφέσου και η πόλη κατάντησε ασήμαντη! Οι Γότθοι λεηλάτησαν στη συνέχεια το ναό και οι πλημμύρες ολοκλήρωσαν την καταστροφή. Σήμερα ό,τι απομένει από το ναό στη Έφεσο είναι λίγοι ογκόλιθοι των θεμελίων και ένας μόνο αναστηλωμένος κίονας.

Από Παναγιώτης Κ.

Read User's Comments0

ΔΕΛΦΟΙ

11:23 μ.μ. | Ετικέτες Ιστορία, Μνημεία

Οι Δελφοί ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην οποία λειτούργησε το σημαντικότερο μαντείο του αρχαιοελληνικού κόσμου. Η πόλη αναφέρεται από τους ομηρικούς χρόνους με την ονομασία Πυθώ. Στην αρχή των ιστορικών χρόνων ήταν μία από τις πόλεις της αρχαίας Φωκίδας, αλλά σταδιακά ο ρόλος της πόλης ενισχύθηκε και εξελίχθηκε σε πανελλήνιο κέντρο και ιερή πόλη των αρχαίων Ελλήνων. Αποτέλεσε επίσης κέντρο της Δελφικής Αμφικτυονίας. Οι Δελφοί διατήρησαν την σημαντική τους θέση μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ. οπότε δόθηκε οριστικό τέλος στη λειτουργία του μαντείου με διάταγμα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄. Τους επόμενους αιώνες η πόλη παρήκμασε και εγκαταλείφθηκε οριστικά την περίοδο των σλαβικών επιδρομών.

Η έρευνα στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών άρχισε γύρω στο 1860 από Γερμανούς. Το 1891 οι Γάλλοι πήραν από την ελληνική κυβέρνηση έγκριση για διεξαγωγή συστηματικών ερευνών και τότε άρχισε η λεγόμενη «Μεγάλη Ανασκαφή›, αφού πρώτα απομακρύνθηκε το χωριό Καστρί. Κατά τη διάρκειά της ήλθαν στο φως εντυπωσιακά ευρήματα, ανάμεσα στα οποία και περίπου 3.000 επιγραφές, που αποκαλύπτουν διάφορες πτυχές του αρχαίου δημοσίου βίου. Σήμερα, οι εργασίες στο χώρο των δύο δελφικών ιερών συνεχίζονται με τη συνεργασία της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και της Γαλλικής Σχολής, με ανασκαφική αλλά και αναστηλωτική δραστηριότητα. Το μοναδικό μνημείο που διέθετε το αρχαίο υλικό για τη σχεδόν πλήρη αναστήλωσή του ήταν ο θησαυρός των Αθηναίων, που αποκαταστάθηκε το 1903-1906 από τους Γάλλους με έξοδα του Δήμου Αθηναίων. Άλλα μνημεία που έχουν αναστηλωθεί είναι ο βωμός των Χίων, ο ναός του Απόλλωνα και η θόλος.

Από Άγγελο Ρ.

Read User's Comments0

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ

11:07 μ.μ. | Ετικέτες Ιστορία, Μνημεία

Η αρχαία Ολυμπία ήταν το ιερό του Ολυμπίου Διός. Ήταν ο σπουδαιότερος χώρος λατρείας των Ελλήνων αλλά και ο χώρος όπου γίνονταν οι σπουδαιότεροι αγώνες της αρχαιότητας (Ολυμπιακοί Αγώνες) οι οποίοι είναι μέχρι και σήμερα σπουδαίοι.

Από Κωνσταντίνο Χ.

Read User's Comments0

Ναός της Ήρας 2

7:02 μ.μ. | Ετικέτες Ιστορία, Μνημεία

Ο Ναός της Ήρας βρίσκεται 3 χιλιόμετρα δυτικά από το Πυθαγόρειο, κοντά στην νότια ακτή του νησιού και είναι ο σημαντικότερος ναός της Σάμου και ένας από τους ποιο σπουδαιότερους σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Ο Ναός της Ήρας είναι αφιερωμένος στην θεά Ήρα, την γυναίκα του Δία, του βασιλιά των δώδεκα θεών του Ολύμπου. Στους Γεωμετρικούς Χρόνους καθιερώθηκε ως ιερός τόπος, αυτό διήρκησε μέχρι και την Ρωμαϊκή εποχή.

Τα πρώτα ευρήματα του χώρου βρέθηκαν από τον γάλλο γιατρό και βοτανολόγο Joseph Pitton de Tournefort που επισκέφτηκε το νησί το 1702. Τον Tournefort ακολούθησαν πολλοί άλλοι περιηγητές και επισκέπτες τον 18ο και τον 19ο αιώνα, μερικοί από τους οποίους έκαναν σχέδια των ερειπίων του ναού και γνωστοποίησαν τον σπουδαίο χώρο της αρχαιότητας στους Ευρωπαίους. Το 1879 ο Paul Girard , ένας άλλος γάλλος περιηγητής ανακάλυψε το άγαλμα της «κόρης» που είναι γνωστό ως η «Ήρα του Χηραμύη» που σήμερα κοσμεί το Μουσείο του Λούβρου. Συστηματικότερες ανασκαφές έγιναν το 1902 από τον διαπρεπή καθηγητή και αρχαιολόγο Π. Καββαδία και τον Σάμιο πολιτικό και αρχαιολόγο Θ. Σοφούλη και συνεχίστηκαν μέχρι το 1910 από την Γερμανική Αρχαιολογική Σχολή των Αθηνών, η οποία ακόμα και σήμερα συνεχίζει τις ανασκαφές στο χώρο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Unesco έχει ανακηρύξει το Ηραίον ως έναν από τους πιο σημαντικότερους Θησαυρούς της Παγκόσμιας κληρονομιάς.

Ο ναός έχε κτιστεί και αναστηλωθεί πολλές φορές, αλλά ουδέποτε είχε ολοκληρωθεί η οικοδόμησή του. Οι αρχαιολόγοι μελετητές του χώρου διακρίνουν τέσσερις φάσεις που ξεκινούν γύρω στο 800 με 750 π.χ. ο Εκατόμπεδος Ι, περίπου 33 μέτρα μήκος και αργότερα τον 7ο π.χ. αιώνα ο Εκατόμπεδος ΙΙ, που ήταν αρκετά απλοί στην κατασκευή ναοί και οι δυο κατασκευασμένοι από πλίνθους με πέτρινη θεμελίωση και ξύλινα δοκάρια που στήριζαν την επίσης ξύλινη οροφή. Ο πρώτος μνημειώδης ναός κτίστηκε γύρω στο 570 έως 560 π.χ. από τον περίφημο Σάμιο Αρχιτέκτονα Ροίκο που σύμφωνα με την παράδοση εφεύρε έναν ειδικό τόρνο για να επεξεργαστεί τους τεράστιους κίονες του ναού. Αυτός ο ναός κατέρρευσε, πιθανόν από πυρκαγιά και ξανακτίστηκε από τον γιο του Ροίκου, τον επίσης διάσημο αρχιτέκτονα Θεόδωρο κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης του νησιού από τον τύραννο Πολυκράτη γύρω στο 530 π.χ.
Ο τελευταίος αυτός ναός ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ναούς στην Ελλάδα και είχε 155 κίονες ιωνικού ρυθμού. Σήμερα μόνο ένας διατηρείται στην θέση του και στο μισό περίπου ύψος, ανάμεσα στα υπόλοιπα ερείπια που προσδιορίζουν τις διαστάσεις του γιγαντιαίου ναού σε 108,63 μέτρα μήκος και 55,16 μέτρα πλάτος!

Ο Ηρόδοτος θεωρούσε το Ναό της Ήρας τον μεγαλύτερο και επιβλητικότερο ναό στην Ελλάδα της εποχής του.

Ο βωμός κατείχε το ίδιο μέρος από την απαρχή της λειτουργίας του στα χρόνια της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, οπότε ήταν μια απλούστατη μικρή κατασκευή με υλικά από παλαιότερα γκρεμισμένα κτίσματα, αλλά από το 560 π.χ. αποκτά μνημειακό χαρακτήρα με πλούσια διακόσμηση στους τοίχους και ζωοφόρο με σφίγγες και διάφορα ζώα. Ο βωμός ξανακτίστηκε κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους από μάρμαρο (1-2ος μ.Χ. αιώνας).

Η Ιερά Οδός εξασφάλιζε την κύρια πρόσβαση από την αρχαία πόλη της Σάμου (δηλαδή το σημερινό Πυθαγόρειο) προς τον ιερό τόπο. Η Ιερά Οδός υπήρχε στις αρχές του 6ου π.χ. αιώνα, ίσως και νωρίτερα. Σπουδαία αναθηματικά αντικείμενα βρέθηκαν κατά μήκος της οδού, με σημαντικότερο το Σύνταγμα του Γενέλεω, που τώρα φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Σάμου, όπως και κολοσσιαίοι Kούροι, ένας εκ των οποίων εκτίθεται στο ίδιο Μουσείο της Σάμου.

Από Αντώνη Ρ.

Read User's Comments0

Ο ναός του Ηφαίστου και της Αθηνάς

6:53 μ.μ. | Ετικέτες Ιστορία, Μνημεία

Ο ναός του Ηφαίστου και της Αθηνάς, ονομάζεται αλλιώς
(Θησείο).Πρόκειιται για λαμπρό αρχιτεκτνικό οικοδόμημα που χτίστηκε
στα, μέσα του 5ου αι. Π.Χ.από άγνωστο αρχιτέκτονα.Είναι ναός δωρικού
ρικού ριθμού, και πρότυπό του είναι ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο.

Από Στέλιο Δ.

Read User's Comments0

Ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο

9:42 μ.μ. | Ετικέτες Ιστορία, Μνημεία

Στο Σούνιο, πάνω σε ένα βράχο 60 μέτρων από τη θάλασσα στο νοτιότερο τμήμα της Αττικής βρίσκεται ο ναός του Ποσειδώνα. Το σημείο αυτό πάνω στο βράχο είναι το πρώτο μέρος που αντικρίζει κανείς φτάνοντας από τα νησιά του Αιγαίου και το τελευταίο που αφήνει πίσω του φεύγοντας από την Αθήνα. Για το λόγο αυτό από τα πανάρχαια χρόνια χτίστηκε εκεί ένας ναός αφιερωμένος στο θεό της θάλασσας, τον Ποσειδώνα. Περίπου στα τέλη του 7ου αιώνα, τοποθετήθηκαν στην κορυφή του βράχου τέσσερις γιγαντιαίοι κούροι, που ήταν ορατοί από τους ναυτικούς που ταξίδευαν κοντά στο ακρωτήρι. Αργότερα κατασκευάστηκε εκεί ένας αρχαϊκός ναός που καταστράφηκε από τους Πέρσες. Στη θέση του, στα χρόνια του Περικλή και ενώ ήδη κτίζονταν ο Παρθενώνας, ανάμεσα στο 445-440 π.Χ. οικοδομήθηκε ο μεγάλος δωρικός ναός από τον οποίο σήμερα σώζονται 15 κίονες, 9 στη νότια πλευρά και 6 στη βόρεια. Αρχικά υπήρχαν 6 κίονες στις προσόψεις και 13 στις μακριές πλευρές και ο καθένας έφερε 16 αυλακώσεις αντί για 20 που ήταν το συνηθισμένο. Ο ναός χωρίζονταν σε τρία μέρη: τον πρόναο, το σηκό, με το λατρευτικό άγαλμα του θεού και τον οπισθόδομο.

Από Δήμητρα Λ.

Read User's Comments0

O κύκλος του νερού

9:38 μ.μ. | Ετικέτες Εργασίες μαθητών

Είναι φθινόπωρο. Έξω βρέχει. Πίσω από το τζάμι του παραθύρου μου βλέπω τις σταγόνες της βροχής που πέφτουν ορμητικά. Στο φύλλο ενός γερανιού στο μπαλκόνι μας κάθισε μία μικρή σταγόνα. Την κοίταξα με ενδιαφέρον. Ύστερα άνοιξα λίγο το παράθυρό μου και μου φάνηκε ότι την άκουσα να μου λέει:

«Γεια, ονομάζομαι σταγόνα. Εσένα πώς σε λένε; Α, κατάλαβα δε μιλάς. Τέλος πάντων άκου να σου πω τι κάνω καθημερινά: Ζω σε ένα χιονισμένο βουνό. Εκεί υπάρχει μία κοιλάδα. Όταν το χιόνι λιώνει πέφτω προς το ποτάμι. Αφού βρεθώ εκεί, βλέπω στα δεξιά μου πολύχρωμα λουλούδια, ζώα και πολύ πράσινο. Μέσα στο ποτάμι πολλά ψάρια, φυτά, άμμο και ταυτόχρονα κυλάω. Από την αριστερή πλευρά βλέπω πολλά δέντρα, βροχή και κάτι ανθρώπους που νομίζω ότι είναι επιστήμονες που έρχονται συνέχεια για να βρουν ευρήματα. Ενώ τα βλέπω όλα αυτά συνεχίζω την πορεία μου προς τη θάλασσα.

Μετά από αυτό το τεράστιο ταξίδι επιτέλους φτάνω στη θάλασσα. Μέσα στη θάλασσα υπάρχουν μικρά και μεγάλα ψάρια. Εκεί όμως φοβάμαι πολύ, γιατί οι καρχαρίες και οι φάλαινες μπορεί να με φάνε. Επίσης από πάνω μου βλέπω καράβια που ταξιδεύουν στους ωκεανούς. Όσο ταξιδεύω, αντικρίζω ψαράδες που ρίχνουν δίχτυα. Στο βυθό υπάρχουν μεγάλα και υπέροχα κοχύλια, ύφαλοι που βρίσκονται επάνω τους σφουγγάρια της θάλασσας, φυτά της θάλασσας, και δυστυχώς πολλά σκουπίδια που πετούν οι άνθρωποι. Καμιά φορά βλέπω δύτες να ψάχνουν για ναυάγια ή για να βρουν διάφορα αντικείμενα. Ξαφνικά εξατμίζομαι.

Καθώς εξατμίζομαι, βλέπω πολλά πράγματα όπως τα αεροπλάνα που παίρνουν με αστραπιαία ταχύτητα ενώ βρέχει. Έχει καταιγίδα και πέφτουν κεραυνοί και το κακό είναι ότι έχω υψοφοβία. Βλέπω πολλά πουλιά και τα χαιρετώ και με χαιρετούν και αυτά. Σιγά - σιγά αρχίζει να βγαίνει ένα υπέροχο ουράνιο τόξο. Έχει πολύ ομίχλη. Όμως αργά - αργά αρχίζω να υγροποιούμαι.

Όλη αυτή τη διαδρομή όπως καταλαβαίνεις την κάνω καθημερινά. Αυτή η διαδικασία μού αρέσει πάρα πολύ, γιατί γνωρίζω καινούρια πράγματα και καινούρια μέρη».

Αυτά μου είπε η σταγόνα της βροχής και αμέσως έπεσε στο μπαλκόνι και από εκεί στον δρόμο, για να φτάσει στο χαντάκι του και από εκεί να συνεχίσει το ταξίδι της, για να φτάσει στον προορισμό της.

Η συζήτησή μας αυτή μού έδωσε πολλές χρήσιμες γνώσεις για τον κύκλο του νερού.

Από Μιχάλη Κ.

Read User's Comments4

Αρχαία θέατρα στη Μικρά Ασία

9:31 μ.μ. | Ετικέτες Ιστορία, Μνημεία

Στις άλλοτε ελληνικές Μικρασιατικές περιοχές Ιωνία, Παμφυλία, Καππαδοκία, στις ρημαγμένες πόλεις με τα αξεπέραστα μνημεία, ξεχωρίζουν οι αρχαίοι ναοί, τα Ασκληπιεία, τα θαυμάσια ελληνικά αρχαία θέατρα.

Ξεφωνίζουνε τα ελληνικά ονόματα: Καύνος, Καρία, Λυκία, Μάκρη, Αττάλεια, Πέργη, Ασπενδος, Σίδη, Προκόπι, Κόραμα, Αβανος, Σινασσός, Πισίδια, Ιεράπολη, Λαοδικεία, Σάρδεις, Εφεσος, Οδεμήσιο, Πέργαμος, Σμύρνη, Ερυθραία, Κλαζομενές. Ανάμεσά τους βυζαντινές εικόνες με βγαλμένα τα μάτια, στα χριστιανικά μοναστήρια, στην κοιλάδα Ιχλάρα.

Τ' αρχαία ελληνικά θέατρα γεμίζουν από ξένους θεατές. Εκεί όπου ο ποιητικός ελληνικός τραγικός λόγος έβρισκε άφταστη δόξα. Περιπλανιέμαι στ' αρχαία ελληνικά θέατρα, στη Μικρασία, τον περασμένο Μάη, στολισμένα με τα λουλουδιαστά χρώματα και την πανέμορφη ιωνική κι αιολική μουσική τους.

Στην Καύνο, τ' αρχαίο θέατρο χτίστηκε τον 6ο π.Χ. αιώνα κι είναι πέτρινο. Παραλιακή πόλη, λιμάνι στην Καρία. Τ' όνομά της αναφέρεται πρώτη φορά στα ιστορικά κείμενα του 6ου π.Χ. αιώνα, όταν καταλήφθηκε από τον Πέρση στρατηγό Αρπαγο. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Ι, Ι72) η Καύνος ήτανε μια καθαρά καρική πόλη, αλλά οι κάτοικοί της ξεχωρίζουν από άλλους Κάρες και Λυδούς, λογαριάζοντας τους εαυτούς τους κρητικής καταγωγής, σαν απογόνους του Καύνου. (Καύνος επώνυμος της καρικής πόλης Καύνου γιος του Μιλήτου. Ερωτεύτηκε την αδερφή του Βυλβίδα, γι' αυτό εγκατέλειψε την πατρίδα του Κρήτη και πήγε στην Καρία, όπου ίδρυσε την ομώνυμη πόλη). Η γλώσσα που μιλούσαν έμοιαζε με την καρική, αλλά δεν ταυτιζότανε μ' αυτή, όπως αποδείχνουν οι επιγραφές. Η Καύνος, αργότερα, πήρε μέρος στην Α΄ Αθηναϊκή Συμμαχία και πλήρωνε αρχικά μόνο μισό τάλαντο. Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, τόσο η Αθήνα όσο και η Σπάρτη, χρησιμοποίησαν το λιμάνι της. Από τον 4ο π.Χ. αιώνα, η πόλη άρχισε σταδιακά να εξελληνίζεται (βρεθήκανε ελληνικές επιγραφές) και στα τέλη του 3ου π.Χ. αιώνα είχε καθαρά ελληνικό χαρακτήρα. Μετά την αγόρασαν οι Ρόδιοι.

Από Άννα Μ.

Read User's Comments0

Ναός της Ήρας

10:22 μ.μ. | Ετικέτες Ιστορία, Μνημεία

Στο Ηραίο της Σάμου βρίσκονται και τα ερείπια του ομώνυμου ναού της αρχαιότητας, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στην Ήρα.
   Χαρακτηριστική εικόνα από το Ηραίο είναι η μια μοναδική κολώνα που παραμένει όρθια.
   Η περιοχή του Ηραίου ήταν αρχαιότατος τόπος θρησκευτικής λατρείας, κάτι που φαίνεται από το γεγονός ότι στην περιοχή υπάρχουν ερείπια από τουλάχιστον 4 ναούς (Εκατόμπεδος Α' - 8ος αιώνας π.Χ., Εκατόμπεδος Β' - 7ος αιώνας π.Χ., ο ναός των Ροίκου και Θεοδώρου - 6ος αιώνας π.Χ., ο ναός με τη μορφή που σώζεται σήμερα - της εποχής του τυράννου Πολυκράτη 538-522 π.Χ., ναοί ρωμαϊκών χρόνων).
   Ο Ηρόδοτοςαναφέρει ότι το Ηραίο της Σάμου ήταν ο μεγαλύτερος ναός στην Ελλάδα. Είναι δίπτερος ιωνικού ρυθμού, με 155 γιγάντιες κολώνες.
Χαρακτηριστική για το επίπεδο της κατασκευής είναι η ύπαρξη δικτύου πήλινων αγωγών για την αποχέτευση των υδάτων της βροχής.
   Από τα αναθήματα που έχουν βρεθεί και παρουσιάζονται στο μουσείο του Βαθέως, φαίνεται ότι η θρησκευτική επιρροή του ναού απλωνόταν σε όλη την Ελλάδα, τη , τη Μικρά Ασία, μέχρι και την Αίγυπτο, συγκρίσιμη με την επιρροή του Μαντείου των Δελφών . Μέρος του συμπλέγματος του ναού είναι και η Ιερά οδός, στρωμένη με πέτρα, η οποία οδηγούσε στην πρωτεύουσα της Σάμου (το σημερινό Πυθαγόρειο).

Από Παναγιώτη Β.

Read User's Comments0

Τραγουδι με Αγιο Βασιλη!

6:22 μ.μ. | Ετικέτες Μουσική

Ένα τραγουδακι που αφορα τα Χριστούγεννα. Είναι καταπληκτικο και αστείο!

Από Στελλίνα Χ.

Read User's Comments0

Ο Παρθενώνας

6:09 μ.μ. | Ετικέτες Ιστορία, Μνημεία

Ο Παρθενώνας αποτελεί το λαμπρότερο μνημείο της Αθηναϊκής πολιτείας και τον κολοφώνα του δωρικού ρυθμού. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 448 π.Χ. και τα εγκαίνια έγιναν το 438 π.Χ. στα Μεγάλα Παναθήναια, ενώ ο γλυπτός διάκοσμος περατώθηκε το 433 π.Χ. Σύμφωνα με τις πηγές, οι αρχιτέκτονες που εργάστηκαν ήταν ο Ικτίνος, ο Καλλικράτης και πιθανόν ο Φειδίας, που είχε και την ευθύνη του γλυπτού διάκοσμου. Είναι ένας από τους λίγους ολομάρμαρους ελληνικούς ναούς και ο μόνος δωρικός με ανάγλυφες όλες του τις μετόπες. Πολλά τμήματα του γλυπτού διακόσμου, του επιστυλίου και των φατνωμάτων της οροφής έφεραν γραπτό διάκοσμο με κόκκινο, μπλε και χρυσό χρώμα. Χρησιμοποιήθηκε πεντελικό μάρμαρο, εκτός από το στυλοβάτη που κατασκευάστηκε από ασβεστόλιθο.

Το πτερό είχε 8 κίονες κατά πλάτος και 17 κατά μήκος. Η τοποθέτηση των κιόνων είναι ασυνήθιστα πυκνή.Στις στενές πλευρές υπήρχε και δεύτερη σειρά 6 κιόνων που δημιουργούσε την ψευδαίσθηση δίπτερου ναού. Μια άλλη ιδιομορφία ήταν η ύπαρξη ζωφόρου που περιέτρεχε το σηκό σε όλο του το μήκος και αποτελεί ίσως την πιο φανερή από τις ιωνικές επιδράσεις. Οι μετόπες της ανατολικής πλευράς απεικονίζουν τη Γιγαντομαχία. Στην δυτική παριστάνεται Αμαζονομαχία, στη νότια Κενταυρομαχία και στη βόρεια σκηνές από τον Τρωικό πόλεμο. Η ζωφόρος απεικονίζει την πομπή των Παναθηναίων, την πιο μεγάλη θρησκευτική γιορτή των αρχαίων Αθηνών, και περιλαμβάνει μορφές θεών, ζώων και περίπου 360 μορφές ανθρώπων. Τα δύο αετώματα του ναού απεικονίζουν σκηνές από την μυθολογία: πάνω από την κύρια είσοδο του ναού, στα ανατολικά, την γέννηση της Αθηνάς και στην δυτική πλευρά την διαμάχη Αθηνάς και Ποσειδώνα για την κατοχή της αττικής γης. Αν και ο ναός αυτός διέφερε από άλλους δωρικούς ναούς όσον αφορά στην έκταση της διακόσμησής του, παρόλα αυτά η διακόσμηση αυτή δεν επηρέαζε την ενότητα του συνόλου, έτσι ώστε να δημιουργείται μια ισορροπημένη, ιδανική αρχιτεκτονική μορφή.

Στο εσωτερικό υπήρχε δίτονη δωρική κιονοστοιχία σχήματος «Π», που δημιουργούσε ένα υπερώο, από το οποίο οι επισκέπτες μπορούσαν να θαυμάσουν από διάφορα σημεία το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς. Στον οπισθόδομο φυλασσόταν ο θησαυρός, δηλαδή τα πολύτιμα αφιερώματα της Αθηνάς. Η οροφή του στηριζόταν σε τέσσερις ιωνικούς κίονες. Η στέγη ολόκληρου του ναού, μαζί με τους στρωτήρες, τους καλυπτήρες και τα ακροκέραμα, ήταν μαρμάρινη, αλλά στηριζόταν σε μεγάλες ξύλινες δοκούς. (ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)

Από Γιώργο Σ.

Read User's Comments1

Οι σουρικάτες

10:01 μ.μ. | Ετικέτες Ζώα, Περιβάλλον

Οι σουρικάτες, είναι γένος λεπτόσωμων, σκαπτικών Σαρκοφάγων Θηλαστικών και έχουν κοντό τρίχωμα.Μένουν σε υπόγειες στοές στην Αφρική.Έχουν μήκος σώματος 25-35 εκατοστά και γεννούν 2-4 νεογνά.Τρώνε σκορπιούς,αράχνες,ποντίκια και φοβούνται τις κόμπρες.