Από Αντώνη Ρ.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζώα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζώα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δράκαινα
Είναι ένα ψάρι της ακτής, που έχει την... κακή συνήθεια να παραχώνεται μέσα στην άμμο κοντά στον γιαλό. Το ραχιαίο πτερύγιό της φέρει αγκάθια εφοδιασμένα με αδένες με δηλητήριο. Μετά το τσίμπημα, ο πόνος είναι οξύτατος και «ακτινοβολείται» μέχρι τη ρίζα του μέλους που έχει τσιμπηθεί. Επειδή το δηλητήριο καταστρέφεται στη θερμοκρασία των 50° C, ο απλούστερος τρόπος αντιμετώπισης, μετά την αναγκαία απολύμανση, είναι η προσέγγιση του σημείου του τσιμπήματος σε μια πηγή θερμότητας, με προσοχή για να μην προκληθεί κάψιμο.
Από Αντώνη Ρ.
Καρχαρίας
Τον Κάρχα σίγουρα τον ξέρουμε όλοι,
όμως για διαβάστε μερικές πληροφορίες που μάλλον δεν τις γνωρίζετε σχετικά με τους καρχαρίες.
Καρχαρίες στις ελληνικές θάλασσες
Απειλούνται με εξαφάνιση
Στη Μεσόγειο συναντώνται 47 είδη καρχαρία, πάνω από το 1/3 των οποίων είναι χαρακτηρισμένα ως απειλούμενα.
Αν και στις ελληνικές θάλασσες αλιεύονται λίγα είδη, αποτελεί αρκετά συχνό φαινόμενο η ακούσια αλίευση καρχαριών (by-catch).
Οι πληθυσμοί του καρχαρία μειώνονται ως αποτέλεσμα διάφορων έμμεσων απειλών.
Τα μεσογειακά αποθέματα καρχαριών πιστεύεται ότι είναι κοντά στην ολική εξαφάνιση.
Το 2004 η παγκόσμια σύλληψη (εκούσια και ακούσια αλίευση) καρχαριών ανερχόταν σε 810.000 τόνους.
Τα πio κοινά είδη καρχαριών που αλιέυονται στη Μεσόγειο είναι: σκυλόψαρο (catshark), κεντρόνι (Gulper shark), γκρίζος καρχαρίας (Bluntnose Sixgill shark), γαλάζιος καρχαρίας (Blue shark), ίσσουρος καρχαρίας (Shortfin Mako shark) και αλεπόψαρο (Thresher shark).
Τα πio κοινά είδη καρχαριών που αλιέυονται στη Μεσόγειο είναι: σκυλόψαρο (catshark), κεντρόνι (Gulper shark), γκρίζος καρχαρίας (Bluntnose Sixgill shark), γαλάζιος καρχαρίας (Blue shark), ίσσουρος καρχαρίας (Shortfin Mako shark) και αλεπόψαρο (Thresher shark).
Οι καρχαρίες είναι είδη με μεγάλη οικολογική σημασία για τα θαλάσσια οικοσυστήματα.
Ως κορυφαίοι θηρευτές στην τροφική αλυσίδα, διατηρούν τη βιοποικιλότητα και την αφθονία των ειδών.
Η μείωση του πληθυσμού των καρχαριών έχει σύνθετες και απρόβλεπτες επιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης σημαντικών εμπορικών ειδών, δεδομένου ότι οι καρχαρίες κρατούν τους πληθυσμούς άλλων ψαριών υπό έλεγχο.
Ένα παράδειγμα στη Μεσόγειο, είναι η εξαφάνιση ενός είδους καρχαρία (καρχαρίας ταύρος, Sandtiger shark) από το βιότοπο τους, η οποία προκάλεσε μείωση του πληθυσμού του τόνου. Παρόλο που ο τόνος δεν αποτελεί θήραμα τους, οι συγκεκριμένοι καρχαρίες κρατούσαν τους θηρευτές του τόνου υπό έλεγχο.
Ως κορυφαίοι θηρευτές στην τροφική αλυσίδα, διατηρούν τη βιοποικιλότητα και την αφθονία των ειδών.
Η μείωση του πληθυσμού των καρχαριών έχει σύνθετες και απρόβλεπτες επιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης σημαντικών εμπορικών ειδών, δεδομένου ότι οι καρχαρίες κρατούν τους πληθυσμούς άλλων ψαριών υπό έλεγχο.
Ένα παράδειγμα στη Μεσόγειο, είναι η εξαφάνιση ενός είδους καρχαρία (καρχαρίας ταύρος, Sandtiger shark) από το βιότοπο τους, η οποία προκάλεσε μείωση του πληθυσμού του τόνου. Παρόλο που ο τόνος δεν αποτελεί θήραμα τους, οι συγκεκριμένοι καρχαρίες κρατούσαν τους θηρευτές του τόνου υπό έλεγχο.
Πηγή: http://portal.environment.gr & Αρχιπέλαγος - Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας
Μπορεί να ακουστεί παράξενο αλλά στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμα και οι μεγάλοι λευκοί καρχαρίες (γνωστοί και ως δολοφόνοι από διάφορα ντοκιμαντέρ) οι οποίοι ευθύνονται για τουλάχιστον 2 θανάτους κολυμβητών στη χώρα μας.
Παρόλα αυτά δεν θα πρέπει να πανικοβληθούμε γιατί ο ακόμα και αν υπάρχουν λευκοί καρχαρίες στα νερά μας ή άλλα είδη που θεωρούνται επικίνδυνα για τον άνθρωπο, τα περισσότερα θεωρούνται άκακα. Γενικότερα εξάλλου ο καρχαρίας δεν θεωρείται εχθρός του ανθρώπου και σπάνια επιτίθεται.
Συμβουλές
· Καλό είναι να κολυμπάτε με παρέα. Σπάνια ο καρχαρίας πλησιάζει ομάδα κολυμβητών.
· Αν τα νερά είναι βαθιά στην περιοχή καλό είναι να μην μπαίνετε στη θάλασσα όταν έχετε κάποια πληγή που πιθανός αιμορραγήσει.
· Αποφύγετε το κολύμπι σούρουπο ή χαράματα (ο καρχαρίας κυνηγάει κατά τη διάρκεια της νύχτας) και ειδικά σε περιοχές όπου υπάρχουν εκβολές ποταμών.
Α Από Άγγελο Ρ
Φώκια Monachus monachus
Θα σας γράψω ένα κείμενο για το αγαπημένο ζώο μου τη φώκια. Θα γράψω για ένα συγκεκριμένο είδος, την φώκια Monachus monachus. Η φώκια ήταν ένα ζώο πολύ γνωστό στους αρχαίους Έλληνες. Ο Όμηρος, ο Πλούταρχος και ο Αριστοτέλης είχαν γράψει για τη φώκια. Στην μυθολογία ήταν αφιερωμένη στους θεούς Ποσειδώνα και Απόλλωνα.
Είναι μεγάλο ζώο που έχει τρία μέτρα μήκος και 250-350 κιλά βάρος. Ζει περίπου 40 χρόνια και βουτά μέχρι 100 μέτρα βάθος. Αυτή και η φώκια της Χαβάης είναι οι μόνες φώκιες που ζουν σε θερμά νερά. Σήμερα η φώκια Monachus monachus είναι ένα από τα 6 πιο απειλούμενα με εξαφάνισή θηλαστικά της γης. Σήμερα στον κόσμο υπάρχουν 400-600 φώκιες Monachus monachus, εκ των οποίων 200-250 ζουν στις Ελληνικές θάλασσες. Έτσι η Ελλάδα είναι η σπουδαιότερη χώρα για τις φώκιες αυτές. Στην Ελλάδα ζουν κυρίως στα Δωδεκάνησα, στα Μικρασιάτικα παράλια, στις Βόρειες Σποράδες και τα νησιά του Ιονίου.
...κάθε φορά που τα μεσούρανα πατήσει ο γήλιος,
βγαίνει ο αλάθευτος θαλασσογέροντας απ' το γιαλό,
κρυμμένος στο μαύρο ανάτριχο της θάλασσας, που ο Ζέφυρος σηκώνει,
και σε βαθειές κοιμάται βγαίνοντας σπηλιές
και πλήθος φώκιες οι θυγατέρες της πεντάμορφης θαλασσοκόρης, βγαίνουν απ' τον ψαρί γιαλό και γύρα του
κοιμούνται αραδιασμένες, και μυρωδιά από τον πολύβαθο γιαλό πικρή αναδίνουν.
Οδύσσεια δ 400-406. Μετάφραση Ν. Καζαντζάκης-Ι. Κακριδής.
Από το βιβλίο: Η φυσική κληρονομιά της Ελλάδας (Γιώργος Κατσαδωράκης)
Από Δήμητρα Λ.
Φάλαινα
Θαλάσσιο κήτος, θηλαστικό, πολύ μεγάλου μεγέθους (20-35 μέτρα ). Είναι το μεγαλύτερο ζώο που εμφανίστηκε στη γη. Έχει μεγάλες κολυμβητικές ικανότητες. Αναπνέει με πνεύμονες κι όχι με βράγχια και γι' αυτό πρέπει ν' ανεβαίνει στην επιφάνεια για ν' ανανεώνει τον αέρα που έχει μέσα στα τεράστια πνευμόνια της. Μπορεί όμως να κατέβει σε βάθος 100-120 μέτρων και να παραμείνει πολλές ώρες.
Οι φάλαινες χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Τις μπαλενοφόρες, που χαρακτηρίζονται κυρίως από τις μπαλένες (κεράτινα ελάσματα) που έχουν στο στόμα τους και τους χρησιμεύουν για το φιλτράρισμα του νερού και στις οδοντοφόρες, στις οποίες ανήκουν οι φυσητήρες. Οι μπαλενοφόρες φάλαινες διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: τις γνήσιες και τις φαλαινόπτερες.
Η πιο χαρακτηριστική φάλαινα από τις γνήσιες είναι η γαλάζια φάλαινα, που είναι το μεγαλύτερο ζώο που εμφανίστηκε στη γη. Το βάρος της γαλάζιας φάλαινας φτάνει τους 100 τόνους.
Οι μπαλενοφόρες φάλαινες τρέφονται με οργανισμούς που βρίσκονται μέσα στο νερό και ιδιαίτερα με πλαγκτόν. Οι φάλαινες περνούν τη ζωή τους σε διαρκή κίνηση. Το καλοκαίρι περιφέρονται στους πάγους της Ανταρκτικής, ενώ το χειμώνα ανεβαίνουν σε βορειότερες θάλασσες. Οι γνήσιες φάλαινες τρέφονται, καταπίνοντας τεράστιες ποσότητες νερού μέσα στις οποίες υπάρχουν εκατομμύρια μικροοργανισμοί πλαγκτόν. Μ' αυτόν τον τρόπο η φάλαινα μπορεί να μαζέψει σε λίγα λεπτά της ώρας μέχρι 10 τόνους τέτοιους μικροοργανισμούς. Υπάρχουν όμως και φάλαινες που τρέφονται με μικρά ψάρια, κυρίως ρέγκες. Αυτές είναι οι φάλαινες της κατηγορίας των φαλαινόπτερων.
Οι φάλαινες ζευγαρώνουν και θηλάζουν τα μικρά τους, όπως όλα τα θηλαστικά.
Οι γαλάζιες φάλαινες γεννούν ένα μικρό το χρόνο και το θηλάζουν για έξι μήνες. Η φάλαινα ζει 20 περίπου χρόνια. Σπάνια όμως φτάνει μέχρι τα 20, γιατί συνήθως ψαρεύονται γύρω στα δέκα τους χρόνια.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το κυνήγι της φάλαινας. Οι κυριότερες περιοχές αλιείας και κατεργασίας της φάλαινας βρίσκονται στο Νότιο Πόλο και συγκεκριμένα στα νησιά Φώκλαντ και Γεωργία. Το κυνήγι διαρκεί περίπου από το Δεκέμβρη ως τον Απρίλη και γίνεται με ειδικά σκάφη, που ονομάζονται φαλαινοθηρικά. Τα σημερινά φαλαινοθηρικά είναι σκάφη μεγάλου εκτοπίσματος (20-25 χιλιάδων τόνων) και έχουν όλα τα μέσα για να ψαρέψουν και να κατεργαστούν τη φάλαινα. Για την ανακάλυψη των κοπαδιών χρησιμοποιούν συσκευές ραντάρ ή καμιά φορά ελικόπτερα. Οι φάλαινες ψαρεύονται για το κρέας τους, για το λίπος τους και για τα κόκαλά τους. Κάθε φάλαινα αποδίδει 14-15 τόνους φαλαινέλαιο. Επίσης πολύ χρήσιμο είναι το συκώτι της φάλαινας από όπου βγαίνει το υπατέλαιο πλούσιο σε βιταμίνη Α.
Πηγή: Live-Pedia.gr
Από Μιχάλη Κ.
Το Θαλάσσιο Λιοντάρι
Τα θαλάσσια λιοντάρια ζουν στη θάλασσα και στη στεριά, όπου βγαίνουν για να ζευγαρώσουν, να ξεκουραστούν, να γεννήσουν και να αλλάξουν τρίχωμα (μια φορά το χρόνο).
Τα αρσενικά φτάνουν τα 220εκ και τα 275 κιλά βάρος. Τα θηλυκά είναι αρκετά μικρότερα: 180εκ και 91 κιλά. Τα μωρά είναι περίπου 75εκ και 5-6 κιλά.
Ακούνε τόσο στο νερό όσο και στη στεριά. Κατά πάσα πιθανότητα η ακοή τους είναι καλύτερη κάτω από το νερό.
Τα μεγάλα τους μάτια (περίπου 4εκ διάμετρο) τα βοηθά να βλέπουν καλύτερα κάτω από το νερό. Πιθανόν να μη βλέπουν χρώματα.
Η όσφρησή τους είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένη, αλλά κάτω από το νερό δεν μπορούν να μυρίσουν.
Βουτάνε έως 250 μέτρα βάθος και μπορούν να μείνουν κάτω από το νερό για 8 - 20 λεπτά.
Από Φαίδρα Δ.
Η Σμέρνα
Μπορεί η σμέρνα να μοιάζει με φίδι, αλλά είναι ψάρι. Ανήκει στην ίδια ομάδα με το χέλι. Οι πιο μεγάλες σμέρνες φτάνουν έως 3,5 μέτρα μήκος. Οι πολύχρωμες σμέρνες ζουν στους κοραλλιογενείς υφάλους. Η σμέρνα είναι μοναχική. Μόλις νυχτώσει, ξεκινά να κυνηγήσει τα αγαπημένα της θηράματα κάποια από αυτά είναι: καρκινοειδή, ψάρια, χταπόδια κλπ. Την ημέρα κρύβεται σε μια τρύπα στον ύφαλο ή κάτω από βράχια. Το σώμα της είναι μέσα, στο κρησφύγετο, το κεφάλι έξω και το στόμα ανοιχτό. Έτσι, φαίνονται τα μυτερά της δόντια, που της προσδίδουν εντυπωσιακή όψη. Μπορεί να τραυματίσει πολύ άσχημα τους δύτες, αν την ενοχλήσουν ή αν νομίσει πως τα δάχτυλά τους είναι πλοκάμια χταποδιού. Ευτυχώς, δεν είναι επιθετική αντίθετα είναι ντροπαλή και τέτοια ατυχήματα είναι σπάνια. Πρέπει πάντως να προσέχεις, γιατί δεν ξέρει ότι οι προθέσεις σου είναι αγαθές.
Από Παναγιώτη Κ.
ΓΑΛΕΟΣ
Ο Γαλέος είναι ψάρι που μοιάζει με σκυλόψαρο που ανήκει όμως σε διαφορετική οικογένεια. Το επίσημο όνομά του είναι «Γαλεόρρινος ο γαλέος» (galeorhinus galeus) και ανήκει στην οικογένεια Καρχαρινίδες (carcharinidae).
Το μήκος του φθάνει τα 1-2 μέτρα. Η ράχη του έχει χρώμα ανοικτό γκριζωπό ενώ τα πλευρά του λίγο ροδίζουν και η κοιλιά του είναι άσπρη. Το ρύγχος του είναι πεπλατυσμένο και μυτερό και το στόμα του βρίσκεται στη κάτω πλευρά, όπως σε όλα τα σκυλόψαρα με δόντια μυτερά, τριγωνικά και σε σειρές. Το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο είναι 2 ή και 3 φορές μεγαλύτερο απ΄ το δεύτερο το πτερύγιο της ουράς του που καταλήγει σαν πρύμνη πλοίου κάθετη.
Ζει στο βυθό κοντά στις στεριές και τροφή του είναι μικρά ψάρια και μαλάκια. Γεννά μικρά ζωντανά, είναι δηλαδή ζωοτόκος και είναι άγριος όπως ο καρχαρίας. Το κρέας του είναι ασπροκόκκινο και σφιχτό.
Πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Από Θάνο Λ.
Καρέτα-Καρέτα
Η Ζάκυνθος, και ειδικότερα ο κόλπος του Λαγανά, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια της προστατευόμενης χελώνας καρέτα- καρέτα στην Ελλάδα. Το σπάνιο αυτό είδος ξεχωρίζει για το καφεκόκκινο κέλυφός της και το μεγάλο κεφάλι της, μπορεί να φτάσει τα 1,25 μέτρα σε ύψος και τα 180 κιλά σε βάρος. Η μόλυνση των θαλασσών, η εντατική αλιεία και η καταστροφή των παραλιών έχει θέσει σε κίνδυνο την επιβίωση της τα τελευταία χρόνια. Οι θηλυκές χελώνες εναποθέτουν τα αυγά τους σε συγκεκριμένες αμμουδιές, όπου μετά από 50-75 μέρες επώασης γεννιούνται οι μικρές χελώνες που διασχίζουν την άμμο για να επιστρέψουν στο νερό. Το Δεκέμβριο του 1999 ιδρύθηκε το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο της Ζακύνθου, για την προστασία του οικοσυστήματος ,μοναδικό σε όλη τη Μεσόγειο . Σύμφωνα με τις σχετικές ρυθμίσεις, δημιουργούνται ζώνες προστασίας στις επίμαχες περιοχές του κόλπου του Λαγανά ενώ την περίοδο από Μάιο έως Οκτώβριο απαγορεύεται η κυκλοφορία ταχύπλοων στον όρμο. Η ωοτοκία συντελείται κυρίως τη νύχτα γι’αυτο πρέπει να αποφεύγονται οι θόρυβοι και οι τεχνητοί φωτισμοί που είναι δυνατόν να αποπροσανατολίσουν τις χελώνες. Απαγορεύονται, τέλος, οι ομπρέλες και οι ξαπλώστρες στην αμμουδιά όπως και η επεξεργασία των αυγών.
Καρέτα-Καρέτα υπό παρακολούθηση
Από Φαίη Ρ.
Ωραίοι παπαγάλοι
Αυτοί οι παπαγάλοι είναι πολύ ωραίοι!
Πρώτη φορά βλέπω μοβ (προς το μπλε) παπαγάλο!!!
Από Στέλιο Δ.
Πρώτη φορά βλέπω μοβ (προς το μπλε) παπαγάλο!!!
Από Στέλιο Δ.
Ζώα υπό εξαφάνιση
Κρητικός αίγαγρος – Κρι- κρι.
Ζούσε ελεύθερο στις κορυφές των Λευκών Ορέων της Κρήτης μέχρι τη στιγμή που μπήκε, για το εκλεκτό του κρέας, στο στόχαστρο των κυνηγών. Τα ζώα που έχουν μείνει στον Εθνικό Δρυμό της Σαμαριάς είναι 500-2.000. Παλαιότερα ζούσε σε όλο σχεδόν το νησί, όμως το ανελέητο και αδιάκοπο κυνήγι, το έδιωξε από πολλές περιοχές. Ζει 10-15 χρόνια. Το ύψος τους φτάνει περίπου το ένα μέτρο και το βάρος τους τα 60 κιλά. Τα κέρατά του φτάνουν το ένα μέτρο και τα παλιά χρόνια οι Σφακιανοί τα χρησιμοποιούσαν για να φτιάξουν τα τόξα τους.
Από Παναγιώτη Κ.
Αρκούδα Πάντα
Στα δάση μπαμπού της Κίνας σήμερα επιζεί μικρός πληθυσμός της αρκούδας Πάντα. Η δεκαετία 1970-1980 υπήρξε ίσως η πιο καταστροφική για το είδος. Η έκταση στην οποία ζούσαν τότε τα περίπου 1.000 πάντα, μειώθηκε από 30.000 τ.χλμ σε 13.000 τ.χλμ. Ο μοναδικός τους εχθρός είναι ο άνθρωπος, αφού δεν απειλούνται από κάποιο αρπακτικό. Τα σχήματα πάνω στο δέρμα τους χρησιμεύουν για να αναγνωρίζονται εύκολα μεταξύ τους μέσα στα πυκνά δάση. Οι αρκούδες πάντα είναι ιδιόμορφα ζώα. Καταστρέφουν τεράστιες εκτάσεις προκειμένου να βρουν την τροφή τους. Είναι εύκολο να τα δεις στο περιβάλλον όπου ζουν, γι’ αυτό κρατούν σε απόσταση τα ζώα που κινούνται γύρω τους.
Χάρη στα σχέδια της γούνας τους εντοπίζουν εύκολα το σύντροφό τους όταν θέλουν να ζευγαρώσουν.
Από Αντώνη Ρ.
Μαυρογύπας
Με άνοιγμα φτερών που φτάνει μέχρι και 3 μέτρα, ο μαυρόγυπας είναι ο μεγαλύτερος γύπας της Ευρώπης, με τους κύριους πληθυσμούς του να βρίσκονται στην Ιβηρική Χερσόνησο και στα Βαλκάνια.
Η χώρα μας αποτελεί την <<Κιβωτό του Νώε>> για το είδος στη Βαλκανική Χερσόνησο, καθώς όλος ο σημερινός πληθυσμός του (20-21 ζευγάρια) βρίσκεται στο δάσος της Δαδιάς στο νομό Έβρου.
Ο μαυρόγυπας δεν μεταναστεύει και σπανίως πετά μακριά Από την περιοχή αναπαραγωγής του. Ζευγαρώνει διά βίου. Από τον Ιανουάριο οι γονείς ξεκινούν τις αναπαραγωγικές τους πτήσεις πάνω από τη φωλιά τους, την οποία κατασκευάζουν μαζί και η οποία, μετά από χρόνια συνεχούς χρήσης, μπορεί να φτάσει ένα μέτρο ύψος και δύο μέτρα πλάτος. Το θηλυκό γεννά στα τέλη Φεβρουαρίου-αρχές Μαρτίου ένα αβγό, το οποίο επωάζουν και οι δύο γονείς για διάστημα 55-60 ημερών. Το μικρό ανεξαρτητοποιείται σε ηλικία 3,5 μηνών και πετά από τη φωλιά του, ενώ ωριμάζει αναπαραγωγικά σε 5-6 χρόνια.
Ο μαυρόγυπας τρέφεται με νεκρά ζώα, τα οποία βρίσκει πετώντας χαμηλά πάνω από αραιά δάση. Λόγω του ισχυρού του ράμφους, έχει πλεονέκτημα απέναντι στους άλλους γύπες στη διεκδίκηση της τροφής, μιας και ανοίγει πρώτος το δέρμα των νεκρών ζώων και καταναλώνει τα σκληρά τους μέρη. Εντοπίζει τα ψοφίμια με τη βοήθεια της ισχυρής του όρασης ή με τη βοήθεια άλλων νεκροφάγων ζώων, η παρουσία των οποίων υποδηλώνει την ύπαρξη τροφής (π.χ. κοράκια).Σπάνια κυνηγά ζωντανή λεία, έχει όμως παρατηρηθεί ότι κλέβει τη λεία άλλων αρπακτικών.
Τον περασμένο αιώνα ο μαυρόγυπας είχε μεγάλη εξάπλωση στην Ελλάδα. Έχουν αναφερθεί φωλιές στην Αττική, στη Βοιωτία, στα Κύθηρα, στη Λευκάδα και στη Ρόδο. Μεταπολεμικά, το είδος υπήρχε ακόμη στην Κρήτη και σε όρη της κεντρικής Ελλάδας. Η μείωση των πληθυσμών των μαυρόγυπων στην ελληνική ύπαιθρο οφείλεται στην έλλειψη τροφής λόγω της αλλαγής των πρακτικών κτηνοτροφίας, αλλά και της εκτεταμένης χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων για την καταπολέμηση των μεγάλων και μικρών σαρκοφάγων ζώων που στο παρελθόν διώκονταν ως <<επιβλαβή>> για την αγροτική παραγωγή.
Από Θάνο Λ.
ΤΑ ΔΕΛΦΙΝΙΑ
Τα δελφίνια κυνδινεύουν να εξαφανιστούν από τη θαλάσσια ρύπανση, την παράνομη αλιεία , την τυχαίο πιασιμό τους σε εργαλεία αλιευτικών πλοίων και τη θανάτωσή τους από τους ανθρώπους.
ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙ: Παίζει σημαντικό ρόλο στο θαλάσσιο οικοσύστημα. Τρώει τα πιο αδύναμα και ασθενικά ψάρια, εμποδίζοντας την εξάπλωση επιδημιών και διατηρώντας τους πληθυσμούς τους υγιείς. Το ίδιο αποτελεί τροφή για άλλα είδη, όπως φάλαινες και καρχαρίες.
ΔΥΟ - ΤΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
• Το Κοινό δελφίνι (Delphinus delphis) αναπνέει με πνεύμονες και διατηρεί, όπως ο άνθρωπος, σταθερή θερμοκρασία σώματος, ανεξάρτητα από τη θερμοκρασία περιβάλλοντος. Το σώμα του καλύπτεται από ένα παχύ στρώμα λίπους, το οποίο του προσφέρει μόνωση και το βοηθά στην κολύμβηση.
• Δεινός κολυμβητής, ξεπερνά σε ταχύτητα τα 50 χλμ./ώρα. Καταδύεται συνήθως για μερικά δευτερόλεπτα έως δύο λεπτά (έχει το λιγότερο χρόνο αντοχής από τα υπόλοιπα δελφίνια), αλλά μπορεί να παραμείνει κάτω από την επιφάνεια μέχρι και 5 λεπτά - και αυτό σε βάθη ακόμη και 300 μέτρα.
• Δεν κοιμάται ποτέ, αλλά ξεκουράζει εναλλάξ τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου του, ώστε, όταν το ένα ησυχάζει, το άλλο να εξασφαλίζει την αναπνοή. Και αυτό επειδή στο δελφίνι η αναπνοή δεν είναι ακούσια όπως σ' εμάς: πρέπει να… σκεφτεί πρώτα για να αναπνεύσει. Εκείνες τις ώρες τα βλέπουμε να κολυμπάνε αρκετά σιγά στην επιφάνεια της θάλασσας, πάντα σε κοπάδι, με έναν οδηγό που παραμένει ξύπνιος για να τα οδηγεί και να τα προειδοποιεί σε ενδεχόμενο κίνδυνο.
• Το Kοινό δελφίνι ζει σε κοπάδια των δέκα έως δεκαπέντε ατόμων, που συχνά συνενώνονται σε μεγαλύτερες αγέλες. Είναι γνωστή η αλληλεγγύη που υπάρχει στα μέλη της ομάδας. Αν ένα δελφίνι τραυματιστεί, τα υπόλοιπα το στηρίζουν, για να μπορεί να μείνει στην επιφάνεια και να αναπνέει.
Από Παναγιώτη Β.
Ένα από τα έξι πιο απειλούμενα με εξαφάνιση θηλαστικά στον κόσμο, η μεσογειακή φώκια (Monachus monachus) ζούσε παλαιότερα σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα και τις βορειοδυτικές ακτές της Αφρικής. Σήμερα, δεκαπέντε εκατομμύρια χρόνια έπειτα από την εμφάνιση του γένους Monachus στον πλανήτη μας, υπολογίζεται ότι οι μεσογειακές φώκιες που απομένουν δεν ξεπερνούν τα 400-500 ζώα.
Απειλές
Μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι άνθρωποι κυνηγούσαν τη μεσογειακή φώκια για το δέρμα της, με το οποίο έφτιαχναν παπούτσια και ζώνες, και για το λίπος της, από το οποίο έφτιαχναν σπαρματσέτα και σαπούνι. Στις μέρες μας το κυνήγι της για εμπορικούς σκοπούς έχει σταματήσει, αλλά η μεσογειακή φώκια απειλείται περισσότερο παρά ποτέ. Κυριότερα αίτια είναι η καταστροφή των βιότοπων του ζώου καθώς και η εκ προθέσεως θανάτωσή του.
Μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι άνθρωποι κυνηγούσαν τη μεσογειακή φώκια για το δέρμα της, με το οποίο έφτιαχναν παπούτσια και ζώνες, και για το λίπος της, από το οποίο έφτιαχναν σπαρματσέτα και σαπούνι. Στις μέρες μας το κυνήγι της για εμπορικούς σκοπούς έχει σταματήσει, αλλά η μεσογειακή φώκια απειλείται περισσότερο παρά ποτέ. Κυριότερα αίτια είναι η καταστροφή των βιότοπων του ζώου καθώς και η εκ προθέσεως θανάτωσή του.
Πηγή: Μηνιαία μαθητική Εφημερίδα 12ου Ενιαίου Λυκείου Περιστερίου/ Αρ. Φυλ. 1
Από Δώρα Α.
Η ΚΑΦΕ ΑΡΚΟΥΔΑ
Η αρκούδα κρύβεται στη φωλιά της στις αρχές του χειμώνα και εμφανίζεται πάλι την άνοιξη μαζί με τα μικρά της. Ζώο παρεξηγημένο, αφού αντίθετα με αυτό που πιστεύουμε επιτίθεται μόνο αν νιώθει ότι απειλείται, ζούσε κάποτε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σήμερα η κατάσταση των πληθυσμών και των βιοτόπων της είναι ιδιαίτερα κρίσιμη σε πανευρωπαϊκό επίπεδο: τους τελευταίους δύο αιώνες η καφέ αρκούδα έχασε το μισό πληθυσμό της.
Το πιο εντυπωσιακό θηλαστικό του δάσους απειλείται πλέον με εξαφάνιση. Οι ελληνικοί πληθυσμοί του είδους είναι οι σημαντικότεροι στις νότιες περιοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης: υπολογίζεται ότι στη χώρα μας ζουν περίπου 150 καφέ αρκούδες. Δυστυχώς όμως και εδώ παρουσιάζουν μείωση.
Έτσι, ενώ παλαιότερα η καφέ αρκούδα ζούσε σχεδόν σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, σήμερα απαντάται στους κύριους ορεινούς όγκους της βόρειας και κεντρικής Πίνδου και της δυτικής Ροδόπης.
Είναι ζώο σωματώδες με μεγάλη μυϊκή δύναμη, ιδιαίτερα στο λαιμό και στα άκρα. Έχει τριγωνικό κεφάλι, κυκλικά μικρά αφτιά και μικρά μάτια. Ζει περίπου 20 με 25 χρόνια. Ζει σε δάση με δρυς, οξιές και κωνοφόρα (πεύκα, έλατα κ.ά) της ορεινής και της ημιορεινής ζώνης. Είναι μοναχικό ζώο και κυκλοφορεί το ξημέρωμα, το σούρουπο και την νύχτα. Διαθέτει 40-42 δόντια με αναπτυγμένους τους κυνόδοντες και τους γομφιούς.
Ευκίνητη παρά τον όγκο της, μπορεί να σκαρφαλώνει σε δέντρα, καθώς και να στέκεται στα πίσω πόδια της ανιχνεύοντας καλύτερα το χώρο γύρω και τρομάζοντας με το μέγεθός της κάθε υποψήφιο εχθρό.
Πηγή: http://zwakia.blogspot.com & http://www.arcturos.gr Είναι ζώο σωματώδες με μεγάλη μυϊκή δύναμη, ιδιαίτερα στο λαιμό και στα άκρα. Έχει τριγωνικό κεφάλι, κυκλικά μικρά αφτιά και μικρά μάτια. Ζει περίπου 20 με 25 χρόνια. Ζει σε δάση με δρυς, οξιές και κωνοφόρα (πεύκα, έλατα κ.ά) της ορεινής και της ημιορεινής ζώνης. Είναι μοναχικό ζώο και κυκλοφορεί το ξημέρωμα, το σούρουπο και την νύχτα. Διαθέτει 40-42 δόντια με αναπτυγμένους τους κυνόδοντες και τους γομφιούς.
Ευκίνητη παρά τον όγκο της, μπορεί να σκαρφαλώνει σε δέντρα, καθώς και να στέκεται στα πίσω πόδια της ανιχνεύοντας καλύτερα το χώρο γύρω και τρομάζοντας με το μέγεθός της κάθε υποψήφιο εχθρό.
Από Άγγελο Ρ.
Ο πιο μικρός βάτραχος
Αυτός εδώ ο βάτραχος, ζει στη ζούγκλα της Ασίας, και είναι ο μικρότερος που έχω δει!
Από Στέλιο Δ.
Η φιλία δύο ζώων
Ένα βίντεο που δείχνει τη φιλία δύο ζώων και πόσο δυνατή μπορεί να είναι.
Από Μιχάλη Κ.
Φακόχοιρος
Ο φακόχοιρος είναι κάτι σαν αγριογούρουνο, αλλά διαφέρει στα 4 δόντια
που εξέχουν από τη μουσούδα του. Έχει μεγάλο κεφάλι και η ουρά του
μπορεί να φτάσει τα 50 εκ. Ο φακόχοιρος έχει 32-34 δόντια και
μακριά μύτη που κοιτά συνεχώς το έδαφος. Η όσφρησή του είναι καλή,
αλλά δεν βλέπει καλά. Ζει στις σαβάνες και στους θαμνότοπους
της Αφρικής.
Από Στέλιο Δ.
Οι σουρικάτες
Οι σουρικάτες, είναι γένος λεπτόσωμων, σκαπτικών Σαρκοφάγων Θηλαστικών και έχουν κοντό τρίχωμα.Μένουν σε υπόγειες στοές στην Αφρική.Έχουν μήκος σώματος 25-35 εκατοστά και γεννούν 2-4 νεογνά.Τρώνε σκορπιούς,αράχνες,ποντίκια και φοβούνται τις κόμπρες.
Από Στέλιο Δ.
Οι οχιές
Η οχιά συχνάζει σε παλαιούς τοίχους, ακαλλιέργητα μέρη με κλαδιά και πέτρες, ενώ μερικές φορές βρίσκεται κοντά σε κατοικίες. Το σώμα της οχιάς έχει σχήμα κυλίνδρου, χρώμα σταχτί προς το ξανθό και καλύπτεται από φολίδες, όπως και το κεφάλι. Επίσης, στη ράχη το φίδι έχει σκούρα σχέδια σε σχήμα τεθλασμένης γραμμής, ενώ στο κεφάλι τα σχήματα που έχει σχηματίζουν το γράμμα Χ ή Λ.
Το μήκος φθάνει στα αρσενικά μέχρι 60 εκατοστά. Τα θηλυκά έχουν πιο μικρό μήκος. Το κεφάλι της είναι πιο πλατύ προς τα πίσω και διακρίνεται έντονα από το σώμα. Η ουρά της είναι κοντή. Το κύριο χαρακτηριστικό της οχιάς είναι ένα κέρατο που υψώνεται στο μπροστινό μέρος της κεφαλής και το οποίο είναι ελαστικό και μαλακό. Το κέρατο αυτό δείχνει διαγώνια μπροστά. Έχει δυνατή όραση ακόμα και στο σκοτάδι, ενώ η ίριδα των ματιών της έχει την ιδιότητα να αλλάζει ανάλογα με την ένταση του φωτός. Στην άνω γνάθο είναι εξοπλισμένη με δύο μυτερά δόντια, μεγαλύτερα από τα κοινά που έχει, τα οποία συνδέονται με αδένες που εκκρίνουν δηλητήριο.
Οι ενήλικες οχιές τρέφονται με μικρά ζώα, όπως ποντίκια, άλλα ερπετά και πτηνά. Το δηλητήριό της είναι επικίνδυνο. Όμως, οι οχιές δεν επιτίθενται ποτέ στον άνθρωπο εάν δεν πατηθούν, πιαστούν ή απειληθούν άμεσα.
Από Παναγιώτη Κ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)