Τετάρτη Συμφωνία

Από Μιχάλη Κ.

Από Στέλιο Δ.

Η Ζάκυνθος, και ειδικότερα ο κόλπος του Λαγανά, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια της προστατευόμενης χελώνας καρέτα- καρέτα στην Ελλάδα. Το σπάνιο αυτό είδος ξεχωρίζει για το καφεκόκκινο κέλυφός της και το μεγάλο κεφάλι της, μπορεί να φτάσει τα 1,25 μέτρα σε ύψος και τα 180 κιλά σε βάρος. Η μόλυνση των θαλασσών, η εντατική αλιεία και η καταστροφή των παραλιών έχει θέσει σε κίνδυνο την επιβίωση της τα τελευταία χρόνια. Οι θηλυκές χελώνες εναποθέτουν τα αυγά τους σε συγκεκριμένες αμμουδιές, όπου μετά από 50-75 μέρες επώασης γεννιούνται οι μικρές χελώνες που διασχίζουν την άμμο για να επιστρέψουν στο νερό. Το Δεκέμβριο του 1999 ιδρύθηκε το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο της Ζακύνθου, για την προστασία του οικοσυστήματος ,μοναδικό σε όλη τη Μεσόγειο . Σύμφωνα με τις σχετικές ρυθμίσεις, δημιουργούνται ζώνες προστασίας στις επίμαχες περιοχές του κόλπου του Λαγανά ενώ την περίοδο από Μάιο έως Οκτώβριο απαγορεύεται η κυκλοφορία ταχύπλοων στον όρμο. Η ωοτοκία συντελείται κυρίως τη νύχτα γι’αυτο πρέπει να αποφεύγονται οι θόρυβοι και οι τεχνητοί φωτισμοί που είναι δυνατόν να αποπροσανατολίσουν τις χελώνες. Απαγορεύονται, τέλος, οι ομπρέλες και οι ξαπλώστρες στην αμμουδιά όπως και η επεξεργασία των αυγών.

Βρήκα μερικές εικόνες αλόγων που μου άρεσαν πολύ! Εσάς σας αρέσουν;





Από Φαίη Ρ.

    Υπάρχουν μαρτυρίες πολλών Ελλήνων συγγραφέων σχετικά με τα διάφορα είδη πίτσας που υπήρχαν εκείνη την εποχή και ήταν γνωστά με τη ονομασία ¨μάζα¨. 

    Μαρτυρίες για την ύπαρξη παρόμοιας ζύμης με τα ονόματα "πλακεντα" και "όφα" έχουν αναφερθεί στην Ισπανία και την αρχαία Ρώμη αντίστοιχα Ξεφεύγοντας όμως από τις υποθέσεις σχετικά με την προέλευση της πίτσας, παρατηρούμε για πρώτη φορά την ύπαρξη της ως τυπικό φαγητό στους αναπτυγμένους πολιτισμούς του Λεκανοπεδίου της Μεσογείου. 

    Η Νάπολη θα θεωρηθεί πατρίδα της πίτσας και σημείο απαρχής για την παγκόσμια διάδοσή της. Η εισβολή των Λογκοβάρδων στην Κάτω Ιταλία στις αρχές του 18ου αιώνα έφερε ένα πολύ σημαντικό συστατικό για την παρασκευή της πίτσας. Το "βουβάλι", το γάλα του οποίου χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή της μοτσάρελλας. 

     Επίσης, με την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου, και την εισαγωγή της ντομάτας στην Ευρώπη, ολοκληρώθηκε η εικόνα της πίτσας όπως την ξέρουμε σήμερα Το πρώτο εστιατόριο πίτσας παρουσιάστηκε το 1780 στην Νάπολη. Η αρχική παρασκευή της πίτσας με τομάτα και μοτσαρέλα ονομάστηκε "Pizza Margherita" οπό τον κατασκευαστή της Raffaele Esposito


Από Θάνο Λ.

Η λέξη Ακρόπολη προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων άκρος και πόλις και κυριολεκτικά σημαίνει πόλη στην άκρη (ή σε ακρότατο). Για αμυντικούς σκοπούς, οι οικιστές επέλεγαν ένα υπερυψωμένο σημείο, συχνά ένα λόφο με απότομος πλευρές. Σε πολλά μέρη στον κόσμο, αυτοί οι πρώιμοι οχυροί οικισμοί γίνονταν ο πυρήνας μεγάλων πόλεων, που επεκτείνονταν στο επίπεδο έδαφος γύρω από την Ακρόπολη. Τέτοια παραδείγματα είναι οι πόλεις της Αθήνας και της Ρώμης.     Η Ακρόπολη, παρ' όλο που συνδέεται κυρίως με ελληνικές πόλεις, όπως η Αθήνα, το Άργος, η Θήβα και η Κόρινθος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί γενικά για όλους τους οχυρούς οικισμούς πάνω σε λόφους, μεταξύ αυτών στη Ρώμη, στην Ιερουσαλήμ, στην κελτική Μπρατισλάβα και σε πολλές πόλεις της Μικράς Ασίας.     Η πιο γνωστή ακρόπολη είναι η Ακρόπολη της Αθήνας, όπου δεσπόζει το μνημείο του Παρθενώνα. Παρόλο που αρχικά οι ακροπόλεις εντοπίζονται στην ηπειρωτική Ελλάδα, η κατασκευή τους γρήγορα εξαπλώθηκε στις ελληνικές αποικίες όπως η Δωρική Λατώ στην Κρήτη κατά την Αρχαϊκή περίοδο.     Λόγω του κλασικού ελληνορωμαϊκού ρυθμού, η μεγάλη πέτρινη εκκλησία της Ιεραποστολής Σαν Χουάν Καπιστράνο έχει ονομαστεί η «Αμερικανική Ακρόπολη».     Σε άλλα μέρη του κόσμου αναπτύχθηκαν άλλα ονόματα για ψηλούς οχυρούς οικισμούς, όπως Αλκαζάρ, που συχνά ενίσχυαν ένα φυσικό οχυρό τόπο. Στην κεντρική Ιταλία, πολλές μικρές αγροτικές κοινότητες ακόμα απλώνονται στη βάση ενός οχυρωμένου οικισμού γνωστού ως «La Rocca».     Ο όρος Ακρόπολις χρησιμοποιείται και για να περιγράψει σύνθετες επικαλυπτόμενες κατασκευές, όπως πλατείες και πυραμίδες, σε πολλές πόλεις των Μάγια, μεταξύ αυτών η Τικάλ και η Κοπάν. πηγή: Βικιπαίδεια Από Άννα Μ.

ΠΗΓΗ : http://www.paidika.gr/

Από Αντώνη Ρ.

Αράχωβα
Ανήμερα του Πάσχα και από το απόγευμα ξεκινάει η περιφορά της Εικόνας του Αγίου Γεωργίου, την οποία συνοδεύουν περίπου 500 άτομα ντυμένα με παραδοσιακές φορεσιές.
Την επομένη πραγματοποιείται αγώνας δρόμου των γερόντων, οι οποίοι ξεκινούν από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και φτάνουν στο λόφο. Ακολουθούν χορευτικά συγκροτήματα και το απόγευμα χορεύουν γυναικείοι χορευτικοί σύλλογοι. Οι εκδηλώσεις συνεχίζονται με κλέφτικα αγωνίσματα, όπως το σήκωμα της πέτρας κλπ.
Λιβαδειά
Το πιο χαρακτηριστικό έθιμο της πόλης, είναι το "Πάσχα της Λιβαδειάς", που όχι μόνο διατηρείται αλλά χρόνο με το χρόνο ζωντανεύει μιας και οι νεώτεροι συμμετέχουν με ιδιαίτερο μεράκι και κέφι στο έθιμο του "λάκκου".
Μετά την Ανάσταση και πριν καλά ξημερώσει οι Λειβαδίτες ετοιμάζουν την φωτιά. Ένας, κάνοντας το σταυρό του, βάζει φωτιά στο σωρό με τη λαμπάδα της Αναστάσεως. Οι φλόγες αγκαλιάζουν το σωρό. Με ραντίσματα νερού και συχνό χτύπημα με ένα μακρύ ξύλο, η θράκα είναι έτοιμη για να ψηθούν τα αρνιά.
Το ίδιο γίνεται σε όλους τους "λάκκους" και ανεβαίνουν οι καπνοί, αναρίθμητοι και πυκνοί, σε τέτοιο βαθμό, που σκεπάζουν τον ήλιο που στο μεταξύ ανατέλλει.
Η πόλη τυλίγεται σε σύννεφα καπνού. Οι φωτιές είναι έτοιμες και τα αρνιά τοποθετούνται στους "λάκκους".
Το απόγευμα, οποίο συμπληρώνεται με τη συμμετοχή παραδοσιακών χορευτικών συγκροτημάτων και με την καύση των πυροτεχνημάτων που αλλάζουν στην κυριολεξία το χρώμα του ουρανού της Λιβαδειάς.
Ναύπακτος
Το βράδυ της Μ. Παρασκευής, ντόπιοι και επισκέπτες, ακολουθούν την περιφορά του Επιταφίου, σχηματίζοντας πομπές, οι οποίες διέρχονται από το λιμάνι, όπου είναι αναμμένες δάδες ειδικά τοποθετημένες στις τάπες του Κάστρου, γύρω από το λιμάνι.
Στο μέσον της εισόδου του λιμανιού οι δάδες σχηματίζουν μεγάλο σταυρό, που φωταγωγεί ολόκληρο το λιμάνι παρουσιάζοντας μία φαντασμαγορική εικόνα μοναδικής ομορφιάς.
Το έθιμο αυτό έχει παράδοση πολλών χρόνων που φαίνεται να θέλει να συνδυάσει τη θρησκευτική μυσταγωγία με την ηρωική προσπάθεια του μπουρλοτιέρη Ανεμογιάννη να πυρπολήσει τη τουρκική ναυαρχίδα στο χώρο αυτό.
Σαντορίνη
Παλιότερα, ανήμερα το Σάββατο του Λαζάρου, όλο το χωριό ήταν στο πόδι για να ετοιμάσει τον "Λάζαρο".
Οι κοπέλες με τα πανέρια μάζευαν λουλούδια, οι νέοι έκοβαν από τα γκρεμνά αλησμαριά, οι μαραγκοί έφτιαχναν τα άρμπουρα, ενώ οι απόμαχοι ναυτικοί μάζευαν τα σκοινιά που θα έδεναν τον Λάζαρο.
Με τα άρμπουρα σχημάτιζαν ένα σταυρό τον οποίο κάλυπταν με τα αλησμαριά και τον στόλιζαν με λουλούδια και βάγια.
Το απόγευμα όλο το χωριό μαζευόταν στην πλατεία όπου μετά τον εσπερινό στηνόταν ο «Λάζαρος», που συμβόλιζε την Ανάσταση του Λαζάρου. Έμενε μέχρι το Μεγάλο Σάββατο που ξεστολιζόταν και παρέμενε σε εκείνη τη θέση μέχρι της Αναλήψεως.
Το έθιμο αυτό εξακολουθεί να τηρείται στην εκκλησία του Μεγάλου Χωριού, στην εκκλησία της Παναγίας.
Χίος - Ρουκετοπόλεμος
Όλο το χρόνο, μικροί και μεγάλοι στη Χίο, ετοιμάζονται για το παραδοσιακό έθιμο, που αναβιώνει κάθε χρόνο στο νησί το βράδυ της Ανάστασης.
Η μεγάλη "μάχη" γίνεται ανάμεσα στις ενορίες του Αγίου Μάρκου και της Παναγίας Ερυθιανής. Νικητής αναδεικνύεται εκείνος που πρώτος θα πετύχει το καμπανάκι του αντίπαλου χωριού.
Δεν είναι λίγοι όμως και οι κάτοικοι του νησιού, που διαμαρτύρονται για τις πολλές ζημιές που προκαλούν στις περιουσίες τους ο εκατοντάδες φλεγόμενες ρουκέτες.


Πηγή: www.cosmo.gr


Από Μιχάλη Κ.

1)Το πρώτο Πασχαλινό έθιμο της Κύθνου ονομάζεται "συχώριο". Σύμφωνα με την παράδοση, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου όσοι έχουν χάσει κάποιο δικό τους άνθρωπο τη χρονιά που πέρασε, φέρνουν στην εκκλησία ψητά, κρασί και ψωμί τα οποία έχει «διαβάσει» ο παπάς και τα προσφέρουν στους επισκέπτες και στους κατοίκους του νησιού.





2)Το δεύτερο Πασχαλινό έθιμο της Κύθνου ονομάζεται "κούνια". Την Κυριακή του Πάσχα στην κεντρική πλατεία φτιάχνουν μια μεγάλη ξύλινη κούνια, στην οποία κουνιούνται αγόρια και κορίτσια ντυμένα με παραδοσιακές στολές του νησιού. Σύμφωνα με το έθιμο, όποιος αποφασίσει να κουνήσει κάποιον, θα πρέπει αργότερα να τον παντρευτεί και να ζήσει μαζί του για όλη του τη ζωή.



Το πρώτο έθιμο το πήρα από την ιστοσελίδα www.aegeancuisine.net και το δεύτερο από την ιστοσελίδαwww.kykladesnews.gr

Από Δήμητρα Λ.

Σύμφωνα με το έθιμο της περιοχής του Βόλου, το Σάββατο του Λαζάρου τα κοριτσάκια γύριζαν από σπίτι σε σπίτι κρατώντας καλαθάκια στολισμένα με λουλούδια και τραγουδούσαν τον Λάζαρο:

Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια,
ήρθε η Κυριακή που τρώνε τα ψάρια.
Σήκω, Λάζαρε, και μην κοιμάσαι,
ήρθε η μάνα σου από την πόλη,
σού'φερνε χαρτί και κομπολόι.
Οι κοτίτσες αβγά γεννάνε,
οι φωλίτσες δεν τα χωράνε.
Δώστε και εμάς να χαρούμε!




Από Φαίδρα Δ.

    Το πρωί του Σαββάτου,φύλλα δάφνης σκορπίζονται στο δάπεδο των εκκλησιών συμβολίζοντας την δόξα και την νίκη του Χριστού πάνω στόν θάνατο.Τα μεσάνυχτα εορτάζεται η Ανάσταση.Είναι έθιμο να πάρει ο καθένας το κερί του στο σπίτι προσπαθώντας να μην σβήσει στον δρόμο, φέρνοντας το Αναστάσιμο φώς,ευλογία για τον υπόλοιπο χρόνο.Γίνεται  πραγματικός πόλεμος από τα βαρελότα και τα βεγγαλικά που δεν σέβονται ούτε τα γένια του δεσπότη.

    Η  πιο σημαντική και όμορφη γιορτή για τους Έλληνες είναι το Πάσχα.Κατά το έθιμο, μετά την 50ήμερη νηστεία,ψήνονται αρνιά και τρώγονται τα κόκκινα αυγά που έχουν ετοιμασθεί για τις Πασχαλινές ημέρες.Απαραίτητο συμπλήρωμα του Πασχαλινού τραπεζιού είναι  το Λαμπρόψωμο που οι  νοικοκυρές συνήθιζαν να ψένουν την Μεγάλη Πέμπτη. Είναι  διακοσμημένο με το σχήμα του Σταυρού και ένα κόκκινο αυγό στο κέντρο.Το κόκκινο ήταν βασιλικό χρώμα και τα αυγά βάφονται βράζοντάς τα με ένα ειδικό φύκι που πουλιέται στήν αγορά του Αργοστολίου πριν το Πάσχα.

  Η εκκλησία στολίζεται με κλαδιά φοίνικα (σύμβολο νίκης πάνω στο θάνατο) και φτιάχνονται τα βάγια, μικροί σταυροί από φύλλα φοίνικα δεμένα με κλαδάκια ελιάς (σύμβολο ειρήνης) δεντρολίβανο (σύμβολο ανάμνησης)δάφνη (σύμβολο νίκης)και φασκόμηλο (σύμβολο σωτηρίας).Κάθε   ένας από το εκκλησίασμα παίρνει ένα ματσάκι από τον ιερέα πρίν φύγει από την εκκλησία. 

  Τα παιδιά γύριζαν στις γειτονιές λέγοντας τα κάλαντα του Λαζάρου. Κρατούσαν τριζόνια στα χέρια τους.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ:

   Στους νιόπαντρους έδιναν ένα ξεχωριστό βάγιο, το οποίο ονομαζόταν βαγιοφόρα. Είχε επάνω του εκτός από τα συνηθισμένα φυτά των υπόλοιπων κοινών βάγιων και κόκκινες διπλές βιολέτες. Οι βαγιοφόρες προσφέρονταν στους νιόπαντρους μέσα σε ένα δίσκο και αυτοί έδιναν χρήματα καθώς έπαιρναν το βάγιο. 

Το συνηθισμένο φαγητό της ημέρας είναι ψάρι και ιδίως μπακαλεόπιτα ή κοφισόπιτα.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ: 

  Πηγαίνοντας στην εκκλησία για το μυστήριο του ευχελαίου , οι γυναίκες είχαν μαζί τους μια λεκανίτσα με αλεύρι και επτά κεριά-όσα ήταν τα Ευαγγέλια. Το κάθε κερί άναβε όταν λεγόταν το Ευαγγέλιο. Το αλεύρι αυτό δεν το πετούσαν, αλλά το έκαναν πρόσφορο και τον πήγαιναν κατόπιν στην εκκλησία, ή το χρησιμοποιούσαν όταν έκαναν ευχέλαιο στο σπίτι τους.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ:

  Την ημέρα αυτή πρώτα μεταλάβαιναν και μετά έβαφαν τα αυγά γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι. Υπάρχουν πολλές θεραπευτικές και γενικά θετικές ιδιότητες που αποδίδονται στο πρώτο βαμμένο αυγό, όπως αυτή που θέλει το χαλάζι να σταματά όταν βγάλουν το αυγό έξω την ώρα που ρίχνει χαλάζι. Το βράδυ την ώρα που ψάλλονται τα δώδεκα Ευαγγέλια, οι γυναίκες έχουν ένα μέτρο κλωστή μπλε και κάνουν ένα κόμπο κάθε φορά που λέγεται ένα Ευαγγέλιο. Την άλλη μέρα έβαζαν αυτή την κλωστή σε μια ανθισμένη αγραπιδιά για να παίρνει τις αρρώστιες του κόσμου. Το κερί που άναβε ο παπάς τα υπόλοιπα, το πήγαιναν στην εκκλησιά τη Λαμπρή για να ακούσει το Ευαγγέλιο της ημέρας και μετά το τοποθετούσαν στα δέντρα ή στα μελίσσια και αλλού. Του έβαζαν και μια καρφίτσα για να το γνωρίζουν.

Την ημέρα αυτή οι υφάντρες, κρεμούσαν το “αντί” του αργαλειού και σταματούσαν τη δουλειά τους.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ :

   Δεν έκανε να καρφώσουν τίποτα, ούτε να βγάλουν αίμα. Δεν έμπαζαν νερό στο σπίτι, ή, αν είχαν το έχυναν την επόμενη μέρα. Δεν έκανε να ανάψουν φωτιά, ούτε μαγείρευαν, ούτε γενικά έκαναν δουλειές. Το πρωί αφού προσκυνούσαν τον Εσταυρωμένο , έπιναν λίγο ξύδι. Αφού τελείωνε η λειτουργία, γύριζαν σπίτι και τότε έστρωναν τα κρεβάτια τους : ήταν έθιμο να μην τα στρώνουν προτού στρωθεί το κρεβάτι του Χριστού. Επίσης πήγαιναν στα νεκροταφεία για να ανάψουν τα καντήλια και να λιβανίσουν. Έμεναν όλη μέρα νηστικοί και το βράδυ μόνο έτρωγαν αντίδωρο. 

Ο Επιτάφιος στολιζόταν συνήθως το μεσημέρι από γυναίκες. Προηγουμένως είχαν μαζευτεί άνθη από λεμονιές και πορτοκαλιές και κάθε είδους λουλούδια από τα παιδιά που γύριζαν όλα τα σπίτια στα χωριά.

Κατά τη διάρκεια της Ακολουθίας του Επιταφίου, άναβαν κεριά, ένα σε κάθε γωνία του. Από το πρώτο κερί που αναβόταν, έπαιρναν ένα κομμάτι για το σπίτι διότι το θεωρούσαν καλό. Με τα άνθη του επιταφίου έκαναν φυλαχτό. Μία ακόμα χρήση των λουλουδιών του Επιταφίου ήταν η μεταφορά τους στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου ή στο ομώνυμο ξωκλήσι- αν κάποιο χωριό είχε τέτοια εκκλησία- προκειμένου να ετοιμαστεί η εκκλησία που θα γιόρταζε τη Νέα Δευτέρα. Η μεταφορά των λουλουδιών γινόταν το Μεγάλο Σαββάτο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η εβδομάδα μετά το Πάσχα καλείται Νέα ή Νιά από τους Κεφαλονίτες.

* Η όλη πορεία προς τη Μεγάλη εβδομάδα, δηλαδή οι πενήντα μέρες που μεσολαβούν , προβάλλονται με το εξής αίνιγμα: “Τριαντάφυλλο εφτάφυλλο εφτά φορές εφτάφυλλο και μέσα από το εφτάφυλλο βγαίνει το τριαντάφυλλο”. 

** Οι επίτροποι της κάθε εκκλησιάς πήγαιναν στα σπίτια του χωριού, για να τους δώσουν οι ενορίτες αυγά ώστε να τα βάψουν για το Πάσχα. Αυτά τα μοίραζαν τη Νια Δευτέρα στα πανηγύρια που έκαναν τα ξωκλήσια του χωριού .

Πηγή: http://www.ionion.com

Από Δώρα Α.

    Διπλώσαμε ένα χαρτί στη μέση. Ζωγραφίσαμε πάνω στο μισό  κι έπειτα κολλήσαμε πάνω του το άλλο μισό, ώστε να βγουν ζωγραφιές συμμετρικές. Μπορεί να μην είναι σε όλες επιτυχής η συμμετρία, τα σχέδια όμως που βγήκαν ήταν πολύ όμορφα: